Nga Erion Hiluku/
Me buzëqeshjet e ngrira, ndoshta thjesht nga i ftohti, qytetarët shqiptarë urojnë gëzuar, në televizionet që transmetojnë ambjentin mesjetar të festave në Tiranë. Më të lumturit me gjel deti në dorë, më të trishtuarit me gjelin në tokë që nuk e shesin dot. Për këdo shqiptar kjo është një panoramë e trishtuar dhe historike. Madje një qytetar shtoi për kënaqësi të shikuesve: Kemi blerë edhe portokalle. Të gjithë këta njerëz që enden pazareve e rrugëve thellë në vetvete luten që të mos ju ndodhë ndonjë fatkeqësi, apo keqkuptim që t’i hedhë në dyert e policicë, të gjykatës apo të spitalit, dhe ky është një moment kur më besimtar është qytetari shqiptar, se vetëm Zotin ka.
Ne kemi hyrë thellë tashmë në të gjitha qarqet vicioze të një varfërie sistematike, jemi bërë objekt studimi për universitetet dhe për organizatat e huaja. Nga Deklarata Universale e Kombeve të Bashkuara mbi të Drejtat e Njeriut derivon: Të drejtat themelore të qenieve njerëzore janë politike, juridike, ekonomike, sociale dhe intelektuale. Megjithë super studimet e OKB dhe agjensive të saj në Shqipëri, megjithëse kemi edhe një ambasador atje, që voton, shumica e shqiptarëve që është edhe e varfër, nuk ka as: shëndet, ushqim, shkollim cilësor bazë, sigurime, akses në teknologji, ambient stabil dhe të pastër, emancipim personal, komunikim dhe forcim të bashkësisë për të garantuar një pjesëmarrje afektive në botë.
Që të kemi të gjithë kornizën e varfërisë të panoramizuar vërejmë se vetë agjensitë ndërkombëtare madje edhe qeveria shqiptare kanë arritur në konkluzionin se varfëria jonë po gjeneron edhe më shumë varfëri falë administrimit të korruptuar, mungesës së dinjitetit dhe patriotizmit e falë bashkëpunimit të shkëlqyer të agjensive ndërkombëtare e firmave të huaja prestigjioze që shfrytëzojnë pasuritë tona kombëtare. Ja sesi një vend i pasur në naftë paguan me varfëri ҫmimin e saj më të lartë në Evropë. Potenca e pestë botërore në prodhimin e kromit, me super pasuri bakri dhe prodhim energjie elektrike me “rrjedhje të lirë” e paguan shtrenjtë si pak kush në BE. Ndërkohë që bëjmë marrëveshje me fqinjët e rehatuar për kufijtë e varrezat, ndërkohë që studenti shqiptar duhet të vendosë ndërmjet byrekut dhe librit, gjykatës, prokurorë, policë e nëpunës deri në fund të administratës i ekzekutojnë ligjet sipas nevojave personale dhe me ankand sikush paguan më shumë. Për ta rrumbullakosur diku një e treta e deputetëve dhe politikanëve janë edhe biznesmenë e ortakë që i promovojnë ligjet sipas interesave respektive.
E gjithë kjo që është rrënqethëse, e pështirë, nuk është më e keqja. Më e tmerrshmja është që pjesa tjetër e shoqërisë ju kemi kthyer shpinën më të varfërve. S’ka shumë që kishim ngjashmëri, solidaritet e interes. Tashmë kush mundet e kush kujton se mundet fluturon mbi ta, e kush shkel e kalon sipër tyre. Të varfërit janë të bezdishmëm. Madje seҫ është përhapur një ndjesi me këmbënguljen e politikës se ata janë vetë përgjegjës për varfërinë e tyre, ata nuk duan të dalin nga hallet e tyre. Nëse janë të varfër të sillen si të tillë e t’i lënë llafet, nëse janë të varfër le të jenë profesionistë. Të mos ja lejojnë vetes as një fije gëzimi. Nëse një i varfër nuk ka për të paguar dritat, të mos guxojë të festojë, të mos guxojë të ju blejë fëmijëve as një fetë bakllavaje le më këpucë të reja megjithëse mund të ketë vite në atë situatë dhe ka nevojë për një buzagaz. Nëse je i varfër nuk ke pse shkon të pish kafe në ndonjë lokal madje mos e pi as në shtëpinë tënde pa ngrohje. Të vuajnë në mizerjen migjeniane me kohë të plotë dhe të paguajnë varfërinë e tyre. Të shohim nëse dy të tretat e shqiptarëve i hapin sytë e mësojnë më në fund të sillen si profesionistë.
Ndërkohë Banka Botërore mund të thotë se ekonomia jonë do të rritet, duke ëndërruar, edhe në Shqipëri, botën e saj pa të varfër, siҫ shkruan pllaka e gurit në selinë e saj qëndrore në Washington dhe qeveria të vazhdojë të predikojë nëpër Evropë se, “ne jemi vendi i së ardhmes”… përgjithmonë.
