Nga Roland Lami
Foltoret po shtohen gjithënjë e më shumë në kalendar, por pakësohen gjithënjë e më pak pjesëmarrësit.Çdo datë e re shpallet me një solemnitet, sikur vetë shpallja të jetë suksesi, jo pjesëmarrja. Dikur këto aktivitete mateshin me njerëz, sot maten me numrin e njoftimeve. Sa më pak njerëz në shesh, aq më shumë shtohen thirrjet e PD për foltoret në vazhdim, një logjikë që, po të vazhdojë kështu, rrezikon ta kthejë çdo ditë në “foltore” dhe çdo foltore vetëm thjeshtë në lajm.
Në foltoret e PD po ndodh ajo që pjesëmarrjësit reduktohen por volumi i zërit sa vjen e shtohet. Lideri mesa kuptohet nuk kërkon më njerëz, por një hapësirë ku të flas. Mjafton një grusht njerëzish përball dhe një altoparlant i fuqishëm për të krijuar iluzionin se gjithçka është në rregull.
Bashkëpuntorët përreth e ndihmojnë atë të mbijetojë në këtë iluzion të krijuar nga vet ai, jo duke e gënjyer hapur, por duke mos i thënë asgjë. Askush nuk i thotë “nuk po vjen njeri”, sepse kjo do të ishte fjalia më pavend në një ambient ku e vërteta shihet si mungesë lojaliteti.
Nëse do ta analizonim nga prespektiva frojdiane këtë dukuri do të thonim se kemi një lojë të qartë mes Unit dhe Superegos. Uni që kërkon të ruajë figurën e liderit të fortë, atë që gjithmonë ka njerëz pas vetes dhe Superego që janë bashkëpuntorët , që duhet t’i thotë “kujdes, diçka nuk shkon”. Mirëpo, kur Superego, bashkëpuntorët nuk guxojnë dot të flasin, vetëbesimi i Ego nuk korrigjohet më por degradon edhe më keq.Rezultati në fund është një realitet i përmbysur, ku aktivitetet shtohen, pjesëmarrja bie, por ama bindja për sukses rritet. Një lloj matematike politike ku minus dhe minus bëjnë plus të paktën në sytë e liderit. Ironia është se sa më shumë përpiqet të dëshmojë se nuk është vetëm, aq më shumë konfirmohet e kundërta.
Ndoshta tragjikja e vërtetë në këtë realitet surreal ku është futur PD nuk është vetëm që të tjerët bëjnë sikur e ndjekin por është momenti kur edhe vetë lideri e beson këtë realitet politik jo si iluzion, por si sukses.I mjafton bindja e tij se gjithçka po shkon mirë për të vazhduar përpara, edhe pse në të vërtetë ajo histori ka përfunduar prej kohësh.
Në të tilla raste fundi vjen gradualisht dhe pa zhurmë. Fillimisht fillojnë të shfaqen pak njerëz, më pas gjithnjë e më pak, derisa në fund të mbetet vetëm lideri dhe iluzioni i tij përball. E ngjashme me protestën e fundit të Lapaj që në fund mbeti vetëm me karrigen e tij në kryeministri. Kjo jo sepse u mund nga kundërshtari por sepse, hap pas hapi, njerëzit thjesht vendosën të mos e ndjekin më. Përsa kohë në PD nuk guxon njeri ti thotë liderit që po vazhduam kështu do mbesim vetëm ne në shesh, kjo histori do vazhdoj pasi lideri në fjalë ka përball iluzionin e Egos së tij jo faktin politik.
