A shiti Hillary Clinton uraniumin e vendit Rusisë, në këmbim të donacioneve për Fondacionin Clinton? A u bashkuan demokratët me shtetas rusë për të anuar zgjedhjet kundër Donald Trump?
Jo dhe prap jo. Kjo sjell një pyetje të tretë: Pse është ndonjë gjë nga këta e rëndësishme, veçanërisht tani?
Një vështrim i drejtë në faktet sugjeron vetëm një mundësi. Presidenti Trump ka nevojë për një shpërqendrim, dhe surrogatët e tij, disa anëtarë republikanë të Kongresit, mediat e krahut të djathtë dhe madje disa kompani të mëdha, po e ndihmojnë atë të ngrejë zemërim kundër një gruaje që nuk është, nuk ishte dhe kurrë nuk do të jetë presidente.
Është një masë e fuqisë së partisë që të shtrembërojë gjykimin e njerëzve, saqë ky mashtrim i mprehtë të marr vëmendje.
Këto janë faktet. Në vitin 2010, Rosatom, autoriteti bërthamor rus, bleu një pjesë të Uranium One, një kompani kanadeze që mbante të drejtat për një pjesë të depozitave të uraniumit në SHBA. Komiteti për Investimet e Huaja në Shtetet e Bashkuara miratoi marrëveshjen.
Departamenti i Shtetit, i drejtuar nga Znj. Clinton, ishte një nga nëntë agjencitë e përfaqësuara në atë komision, megjithëse Departamenti i Thesarit kishte rolin udhëheqës. Komisioni Rregullator Bërthamor gjithashtu duhej të miratonte marrëveshjen, dhe presidenti Barak Obama kishte vendimin përfundimtar.
Teoria e komplotit propagandon se njerëzit që lidhen me Uraniumin Një, i kishin dhënë para Fondacionit Clinton, kryesisht para zgjedhjeve të vitit 2008 dhe prandaj znj. Clinton e promovoi marrëveshjen.
Por, duke pasur parasysh strukturën e komitetit, miratimin e veçantë të NRC-së dhe rolin e presidentit në proces, nuk ishte me të vërtetë vendimi i zonjës Clinton, edhe nëse rusët ishin përpjekur ta influenconin atë.
Në fakt, një premisë kryesore e teorisë së komplotit – që Shtetet e Bashkuara të Amerikës hoqën dorë nga një pjesë e madhe e uraniumit të tyre ndaj rusëve – është thjesht gabim; asnjë % nga uraniumi nuk mund të eksportohet ligjërisht, gjithsesi.
Pretendime se fushata e Clinton u bashkërendua me Rusinë janë po aq shqetësuese. Fushata e Znj. Clinton ndihmoi për të blerë një dosje me akuza të pakonfirmuara rreth z. Trump, disa prej të cilëve një ish-zyrtar britanik i inteligjencës i mblodhi nga kontaktet ruse. Është e drejtë që Kongresi të kërkojë historinë e plotë mbi këtë dhe të jetë i frustruar për pengesat.
Por agjencitë e inteligjencës amerikane kanë arritur në përfundimin se, përderisa përpjekjet e qeverisë ruse synonin të mbillnin mosmarrëveshje për të nxitur një kandidat, Kremlini synonte të ndihmonte z. Trump, e jo zonjën Clinton. Qeveria e Rusisë nuk ka marrë përmbajtjen e dosjes të botuar në WikiLeaks – ashtu siç bëri me një shumëllojshmëri emailesh që vodhi nga demokratët – ose nga kudo tjetër para zgjedhjeve.
Skandali i vërtetë në të gjithë këte histori është cinizmi i presidentit dhe të tjerëve që përpiqen të shpërqendrojnë amerikanët dhe të nxjerrin ekuivalenca morale aty ku nuk ekzistojnë aspak.
Edhe Shefi i Shtabit të Shtëpisë së Bardhë, John F. Kelly, i cili deri dikur konsiderohej të ishte ndër anëtarët më të kthjellët të administratës, bëri thirrje të hënën për një hetim ndaj zonjës Clinton. Z. Kelly duhet të mendojë për atë se çfarë i bën kjo besueshmërisë së tij – dhe vendit.
Partia në pushtet po kërkon hetimin dhe ndjekjen e mundshme të rivalit të saj të mposhtur politik mbi pretendimet e Trump për keqbërje të saj. Kjo është ajo që ndodh në republikat e bananëve, jo në demokracinë më të madhe në botë.
Edhe nëse kjo është vetëm një strategji për të devijuar vëmendjen, është e pahijshme nga udhëheqësit e një shteti të sundimit të ligjit dhe një dëmtim ndaj betimit të tyre./The Washington Post – Lexo.al/
