Nga Auron Tare
Mbrëmë, në darkë, nën një shi të hollë vjeshte, ndesha njërin nga miqtë e mi të rinisë. Kemi luajtur bashkë basketboll dhe kemi ruajtur miqësinë e dikurshme.
Pasi zbriti nga biçikleta, bëmë një copë rrugë në këmbë.
Si është djali? e pyeta.
Djali i tij 16 vjeçar stërvitet në basketboll. E kisha parë disa herë në njërën nga palestrat e vjetra të shkollave të Tiranës.
Mirë, më tha, ka shkuar 2.1 metra i gjatë.
Ou, i thashë i habitur, vazhdon me të njëjtin ekip?
Jo, tha, e çova në një shkollë në Itali. E panë skautët italianë dhe e morën. Para tij kanë shkuar edhe katër çuna të tjerë atje. Është një shkollë e specializuar që merret me talente.
Po këtu, e pyeta, nuk ka mundësi të vazhdojë?
Po ti i ke parë kushtet, më tha, mizerje. Asnjë kujdes, asnjë program për ta ringritur basketbollin.
I pe shqiptarët e Turqisë? më pyeti. Tre basketbollistë të kombëtares, nënkampionë të Europës.
Shiko Islandën, një ekip që dikur Shqipëria e mundte. Shiko Finlandën, sa kanë ecur. Vende pa traditë në basketboll!
Këtu na ikin fëmijët jashtë, shtoi me një psherëtimë të gjatë. Sa shpresë kishim…
Shiu që binte e bënte pak më të zymtë bisedën.
Po pse, e pyeta, kam dëgjuar që Komiteti Olimpik merr fonde për klasat sportive?
Ai qeshi me ironi:
Ke parë gjë ti? më tha. Unë nuk shoh ndonjë fond për fëmijët tanë në basketboll.
Vazhduam të ecnim.
E ndoqe konkursin për Pallatin e Sportit “Partizani”? e pyeta për të ndryshuar temën. Bashkë kishim kaluar rininë në atë fushë.
Jo, më tha.
Interesante, i thashë, një fushë e madhe dhe një lloj kulle në formë topi.
Te kryqëzimi i rrugës u ndamë. Duke i hipur biçikletës, më pa në sy dhe më tha:
Pallati mund të jetë në formë topi, por topin nuk ka më kush ta gjuajë.
