Nga Ferdinand Dervishi
Diku nga mesi i korrikut 1997, kur Altin Dardha vijonte të rëndohej mendërisht, në drejtim të Beratit nisen forcat speciale të policisë.
Në krye ishte vetë Drejtori i ri i Përgjithshëm i Policisë, dhe njëkohësisht Zëvendësministër i Rendit, Sokol Baraj. Qëllimi ishte që të prezantohej F. Sheshi si Drejtor i Policisë së Beratit dhe njëkohësisht të mbështetej e vihej në binarë policia e shpartalluar lokale.
Por krerët e Bandës së Beratit, që duket po ndienin lëvizjet e shtetit për të rimëkëmbur rendin, i hyjnë një aventure të guximshme. Forcimi i policisë së Beratit do të thoshte fund i mbretërimit të tyre, më keq akoma, dikur do të nisnin edhe hetime për vrasjet e krimet e shumta… Të ruanin atë që kishin arritur, tashmë ishte baras me mbijetesën e gjithsecilit.
Anëtarët e Bandës së Beratit rrëmbejnë të gjitha llojet e armëve, që kishin mundësi të mbartnin, duke bllokuar rrugën automobilistike në hyrje të lagjes Çelepias. Dhjetëra gryka mitralozash të lehtë e të rëndë e gjithfarë armësh të tjera drejtohen mbi autokolonën e policisë. Tej, mbi disa tarraca ndërtesash, kryesisht fëmijë, lëvrinin pranë mitralozave të rëndë 12.7 mm.
Forcat speciale ndalojnë rreth 100 metër larg pritës. Kalojnë disa minuta të shurdhëta me armët drejtuar njëri-tjetrit. Sokol Bizhga dhe disa drejtues të tjerë të grupit të forcave speciale, bëjnë një plan për të sulmuar. Një grup bëhet gati të kapë një pikë dominuese në lartësinë e një faqeje kodre me ullinj, snajperët fusin në kryq disa nga banditët e pozicionuar më mirë.
– Oooo, po këta janë tanët!
Nga njerëzit e pritës shkëputet një burrë me flokë të drejtë, që i mbulonin ballin. Ishte Maksim Hasani, deputeti i sapozgjedhur i zonës. Ai takon drejtorin Baraj dhe kthehet sërish te prita të sqarojë Altin Dardhën me shokë se ata nuk ishin policët e Sali Berishës (të tyret), por policët e zgjedhur nga Partia Socialiste (tanët). Deputeti Hasani sjell vendimin e Bandës për lejimin e futjes në Berat.
Kushti i banditëve, që të hapnin rrugën, ishte një i vetëm dhe i padiskutueshëm: forcat speciale mund të futeshin në qytet të bënin punët e tyre, por në asnjë rast nuk duhet të preknin anëtarët e Bandës dhe aktivitetin e saj.
Drejtuesit e forcave speciale, kundërshtojnë të bëjnë marrëveshje me Bandën. Këmbëngul sidomos Elham Elezi9, i cili i thotë në sy Drejtorit Sokol Baraj se “me këtë marrëveshje po tradhtohej misioni i policisë”. Edhe Sokol Bizhga, një nga oficerët e lartë në përbërje të trupave, dikur e ka dëshmuar acarimin e forcave speciale.
– Ne të nivelit teknik nuk ishim dakord! Ndiheshim të sigurt dhe superiorë ndaj tyre. Po t’u kishim rënë, do i kishim zgjidhur që atë ditë të gjitha problemet e Beratit!
Në fund të gjithë i binden vendimit baraspeshues të eprorit Baraj.
– Mes tyre ka edhe fëmijë. Nuk do bëjmë luftë me fëmijët!
Forcat speciale futen në qytet me kokën ulur. Beratasit, që ishin informuar për marrëveshjen e turpshme, nisën ti fyenin. Pothuaj të gjithë kishin votuar për Partinë Socialiste të Fatos Nanos, duke shpresuar se vota do të shërbente të paktën për të zgjidhur problemet me bandat e banditët, por imazhi i policëve specialë në krah të Altin Dardhës dhe Adrian Çobos, u pret gjunjët. Katër muaj, gati të plotë, pa polici dhe pa shtet, kishin qenë rraskapitës.
Edhe një tjetër pjesëtar i forcave speciale, Zenel Neza – i njëjti që më 12 shtator 1998 do të ruhej nga Zoti gjatë atentatit që i mori jetën deputetit Azem Hajdari, e ka përshkruar me cinizëm ngjarjen: “Ishte e turpshme se si na shihnin qytetarët e thjeshtë. Ata, që duhej të arrestonim, i kishim në krye të autokolonës.
Disa, që na njihnin, na afroheshin dhe na thoshin me zë të ulët se ata ishin killerat e Beratit… Përfundimisht pothuaj gjithë kohën e kaluam në hotel duke luajtur me letra dhe tavëll. Në këtë mënyrë e luftuam kriminalitetin, vendosëm rendin dhe u kthyem në Tiranë me bisht në shalë.”
Por nuk mbaron këtu. Të ulje kokën dhe të bëje marrëveshje me vrasësit e Bandës së Beratit, të tregoheshe i pafuqishëm dhe i arsyeshëm, nuk ishte një zgjidhje e zgjuar. Në tentativën për të marrë tankun, që Altin Dardha kishte pozicionuar pranë Urës së Goricës, specialët turpërohen krejt.
Në fakt, me këtë lëvizje, ata dilnin jashtë marrëveshjes. Altin Dardha nuk lëshon pe. Ai u vë kallashnikovin në kokë dhe jo vetëm që nuk i lejon të marrin tankun, por u grabit edhe autoblindën e vetme, që ata kishin sjellë nga Tirana./ Marrë nga libri “Altin Dardha”
