Moska duket se ka ngadalësuar përparimin e sulmit në Ukrainë, ndërsa Kievi po shijon një fitore më të gjerë. Ndërkohë Perëndimi ka frikë se një përparim shumë i shpejtë dhe i suksesshëm mund ta përplasë Putinin në përshkallëzim.
Gjeneralët rusë e kanë ditur këtë prej disa kohësh dhe kanë lobuar prej javësh për një tërheqje në pozicionet përgjatë bregut të majtë (lindor) të Dnipro-s.
Duket se Putini hezitoi sepse ndërsa Khersoni ishte ushtarakisht i pambrojtur, ai ishte politikisht i rëndësishëm si i vetmi kryeqytet rajonal që kishte arritur të kapte dhe ai deklaroi në fund të shtatorit se banorët e tij ishin “qytetarët tanë përgjithmonë”.
Edhe pse ukrainasit kishin frikë nga një kurth, rusët filluan haptazi të tërhiqen, megjithëse ata ndoshta filluan në heshtje disa ditë më parë.
Një tërheqje nën zjarr është një operacion kompleks dhe i vështirë, në fund të fundit dhe shumë gjëra do të varen nga sa e disiplinuar dhe e suksesshme kanë qenë në gjendje të menaxhojnë një tërheqje.
Shpresa e Moskës ka qenë që këto forca, të cilat përfshijnë një numër joproporcional të parashutistëve dhe trupa të tjera relativisht elitare, të mund të nxirren kryesisht të paprekura, për të përforcuar linjat e reja mbrojtëse.
Javët e fundit janë ndërtuar fortifikime të reja përgjatë Dnipro.
Në të vërtetë, kjo po bëhet gjatë gjithë vijës së frontit dhe madje edhe në Krime.
Synimi është të përpiqemi të ndalojmë përparimet e Ukrainës derisa shirat e vjeshtës të vështirësojnë operacionet substanciale sulmuese.
Ndërsa rreth 80,000 rezervistë të mobilizuar janë hedhur në vijën e parë të frontit, duke marrë humbje të tmerrshme, dyfishi i tyre po i nënshtrohen trajnimit bazë në Rusi dhe Bjellorusi.
Ideja është që nga pranvera ato do të jenë formuar në njësi krejt të reja nëse janë të cilësisë së dobët, ardhja e të cilave në vijën e frontit do t’i forconte në mënyrë dramatike.
Në fund të fundit, Putini ndoshta nuk pret të fitojë këtë luftë në fushën e betejës.
Përkundrazi, duke i mohuar Ukrainës një fitore të shpejtë dhe duke sinjalizuar se Rusia është në gjendje të përdorë burimet e saj për të mbajtur luftën në një kohë të pacaktuar, ai shpreson të lëkundë vullnetin e Perëndimit për të vazhduar armatimin dhe financimin e konfliktit .
Rreziku për Rusinë ishte se tërheqja mund të shndërrohej në një shkatërrim.
Fakti që tërheqja duket se ka shkuar relativisht me sukses, duke i lejuar ukrainasit të çlirojnë Kherson, por jo duke shkaktuar një kolaps më të gjerë të linjave ruse është në mënyrë perverse një lehtësim për shumë qeveri perëndimore.
Një nga makthet e tyre ishte pikërisht se ukrainasit mund të spiunonin një mundësi për të bërë një lloj goditjeje të drejtpërdrejtë drejt Krimesë.
Gadishulli ka rëndësi për Putinin dhe, në të vërtetë, për shumicën e rusëve ashtu siç nuk kanë rëndësi territoret e tjera të aneksuara.
Kapja e tij e Krimesë në vitin 2014 u përshëndet në shtëpi si një triumf dhe Putini mund ta konsiderojë humbjen e saj të mundshme një kërcënim ekzistencial për pushtetin e tij.
Çlirimi i Khersonit është padyshim një triumf i Ukrainës.
Megjithatë, prapa skenave ka mosmarrëveshje në rritje midis aleatëve perëndimorë dhe midis Kievit dhe mbështetësve të tij se kur duhet të zhvillohen negociatat e paqes dhe se si mund të përfundojë lufta.
Ndërsa forcat e Ukrainës afrohen më shumë me Krimenë, këto tensione do të bëhen më të rëndësishme, më urgjente dhe potencialisht shumë më të rrezikshme.
