Nga Mero Baze
Një javë më parë SPAK organizoi një operacion surprizë te një kullë në qendër të Tiranës, ku në bashkëpunim me një emision investigativ italian zbuloi një call center që zhvaste qytetarë evropianë, kryesisht italianë.
Shumat që përfitoheshin janë marramendëse.
I pari që reagoi ishte Sali Berisha, duke deklaruar se pas call center-it fshihet motra e Taulant Ballës. Dhe pas kësaj teknologjia e demonizimit e përhapi lajmin në çdo portal të kontrolluar prej tij. Lajmet janë ende online, pavarësisht betejës ligjore që ka nisur e dëmtuara.
Ndërkohë hetimet e prokurorisë zbuluan se pas call center-it gjenden tre tropojanë, të cilët janë pjesë e enturazhit të njeriut kryesor të Sali Berishës.
Pas asaj nuk ka më asnjë koment as nga Berisha, as nga ata që “gjetën” pistën e motrës së Taulant Ballës.
Që ka gjetur motrën e Taulant Ballës kuptohet pse e ka bërë, pasi Taulant Ballën e ka akuzuesin e tij te dosja “Partizani” dhe çdo gjë që ndodh kërkon ta lidhë me të. Nuk i ndërhyjmë në inatin e tij.
Por interesante është që opozita, e cila nuk lë fantazi pa zhvilluar në raste të tilla, ka kyçur gojën dhe nuk flet më asgjë për call center-in në qendër të Tiranës, as për atë njeriun që menaxhonte ruajtjen e saj dhe heqjen e materialeve brenda natës. Tani bën sikur nuk ka ndodhur fare, ndërkohë që tre vëllezërit tropojanë në kërkim nuk janë kapur ende.
E njëjta teknologji baltosjeje ishte edhe në rastin e Ballukut; në dosjen e saj kishte boll episode joetike të cilat mund t’i shijonin, por në fakt Berishës i shijonte të shpikte se ajo ka 300 apartamente dhe kjo është në dosje. Në fakt as në dosje, as në terren nuk ekzistojnë, por tanimë janë bërë pjesë e fjalorit politik të Berishës dhe njerëzve që flasin në emër të drejtësisë në Shqipëri.
Kjo praktikë nuk merr dot fund duke i bërë moral Berishës. Kjo është një praktikë e cila po zë vend në kulturën politike në Shqipëri edhe falë SPAK-ut, i cili e ka përdorur disa herë mekanizmin e gjyqeve popullore kur ka akuza të dobëta dhe kërkon t’i justifikojë represionet me populizëm.
Dhe kjo tani u kthye në traditë.
Sa herë dikush është në hall, shpik diçka në emër të SPAK-ut dhe baltos palën tjetër me idenë që këto janë çështje në hetim.
Në disa raste SPAK ka reaguar, siç ishte rasti i Gazmend Bardhit një vit më parë, dhe nuk ka pranuar që të hidhet baltë mbi të.
Është mirë që, ashtu siç ka krijuar kulturën e gjyqeve popullore, të krijojë edhe kulturën e keqpërdorimit të emrit të SPAK-ut për llogari politike.
Do të mjaftonin këto dy raste, të cilat kthehen pastaj në mite popullore, për të kuptuar se SPAK po kthehet në një institucion që po përdoret për të justifikuar shpifjet e politikës dhe luftërat e pista politike kundër njëri-tjetrit.
Dhe kjo pastaj e kthen atë nga një pushtet gjyqësor në një aktor politik që, në vend të zbardhë të vërteta kriminale, i mbulon ato me shpifje politike.
