Nga Mero Baze
Sali Berisha ka krijuar tanimë dy botë të ndryshme politike, botën politike të partisë së tij dhe botën politike të popullit opozitar. Janë dy botë tërësisht të izoluara nga njëra-tjetra. Bota e partisë i kërkon botës së popullit opozitar të luftojë që të fitojë bota e partisë.
Bota politike e partisë së tij, është e pandryshueshme, nuk pranon ndryshime, nuk pranon reformim, nuk pranon emra të rinj, nuk pranon konkurrencë, nuk pranon intelektualë mbi nivelin e Flamurit, nuk pranon luftëtarë mbi nivelin e Gazit, nuk pranon gra të bukur mbi nivelin e Albanës, nuk pranon trima mbi nivelin e Palokës, nuk pranon oratorë mbi nivelin e Klevisit, nuk pranon të ndershëm mbi nivelin e Gjin Gjonit, dhe kështu pafundësisht duke mbrojtur statukonë brenda partisë.
Qëllimi është që të mos ndryshojë garnitura administrative që i siguron Berishës ndjesinë që është kryetar. Dhe për t’i ruajtur këta nuk duhen nxjerrë në beteja, por duhen ruajtur.
Kur ka zgjedhje u bëjmë thirrje opozitarëve të pavarur të kandidojnë. Po humbën, përgjegjësia është e tyre dhe e qeverisë “që u vjedh votat”. Kështu së paku u tha për zgjedhjet e fundit të 9 Nëntorit. Edhe pse është fjali tërësisht alogjike, se pse duhet të vjedhë vota qeveria në një garë që e ka të fituar me njerëz anonimë, kjo nuk e shqetëson Berishën. Rëndësi ka të duket sikur ka pasur një plan.
Tani që do të duhet të bëjë protesta ka të njëjtin skenar. I bëjnë thirrje popullit opozitar të Shqipërisë të protestojnë për ta. Ka plot njerëz të dëshpëruar dhe me halle në këtë vend dhe ata duhen prekur në sedër që të dalin në protesta, “për hallin e tyre se po të jetë për Berishën ai mirë i ka punët”.
Kjo retorikë është vazhdimi i skemës së betejës me kandidatë të pavarur, ku udhëheqja opozitare u fut në bunker dhe populli opozitar në arenën e gladiatorëve.
Në çdo protestë opozitare në botë, frymëzuesja është opozita politike dhe njerëzit janë mbështetës të saj. Është opozita politike ajo që ngjall shpresë, tregon besim tek ndryshimi dhe afron shanset që ai të ndodhë. Tek ne është e kundërta.
Opozita jonë kërkon që populli të bëjë protesta që të ngjall opozitën dhe ta frymëzojë atë, madje dhe ta reformojë. Nëse dështon protesta, dështon populli. Nëse protesta ka sukses, atëherë do të thotë se populli e ngjalli opozitën.
Pra tani kemi një hierarki opozitare që ka zaptuar monopolin politik të opozitës dhe pret që betejat t’ia bëjnë opozitarë që nuk kanë lidhje me partinë, se ndryshe u dëmtohet pushteti i opozitës dhe një popull të cilit i kërkohet të frymëzojë opozitën që i ka ikur frymëzimi për shkak të moshës së kryetarit.
Për këtë kryetari opozitës i del borxh popullit. Ka lajmëruar protestë çdo të hënë. Kush nuk do që opozita të ringjallet s’ka më të drejtë të kërkojë llogari opozitës pse nuk fiton. Ata e kanë bërë të tyren. Tani topi është në fushën e popullit opozitar.
