Nga Blerina Karagjozi
Të qenit kategorikë, apo kërkesa individuale për të arritur kornizat kategorike, brenda kërkesave sociale për të qëndruar dhe mbrojtur qëndrimet brenda kategorizimeve të mirëpranuara gjerësisht, na fut në rrethin e mbyllur, e shpesh të pashmangshëm të të qenit jotolerant.
mos e vënë re e për rrjedhojë shmangur rrezikun e rënies në gabimin e përgjithësimit.
Për hir të argumentit nuk kanë qenë të pakta rastet kur përgjithësimet për një grup shoqëror, kategori, moshë, përkatësi etnike etj të çon në gabime me pasoja edhe fatale për shumë nga kategoritë e përmendura dhe jo vetëm. Një nga tiparet të cilat mendoj na përballin gjatë rrjedhës së jetës me vështirësitë në konceptimin e botës përreth është vendosja në dilemat bipolare. Aftësia për të përmbledhur, analizuar e përzgjedhur midis dy kaheve është një nga tiparet dalluese më të rëndësishme të një qënieje sociale që dëshiron të përshtatet në rrjedhat e dinamikat e ndryshme e të shumta të ditës.
Që të vegjël rritemi me parimet bipolare të të mirës dhe të keqes, të bardhës dhe të zezës, të drejtës dhe të gabuarës, pa pasur mundësinë të dëgjojmë dhe mësojmë për rrugën e ndërmjetme, e cila jo domosdoshmërisht do të na detyrojë të zgjedhim njërën apo tjetrën mes dy mundësive të vetme kategorike, por të na ofrojë mundësinë të zgjedhim mes ngjyrave të shumta të spektrit jetësor.
Të qenit kategorikë, apo kërkesa individuale për të arritur kornizat kategorike, brenda kërkesave sociale për të qëndruar dhe mbrojtur qëndrimet brenda kategorizimeve të mirëpranuara gjerësisht, na fut në rrethin e mbyllur, e shpesh të pashmangshëm të të qenit jotolerant.
Ne kërkojmë të dimë se ku qëndron e drejta, me ne apo me tjetrin, dhe e vemë veten përballë balancave të panevojshme të cilat na ngrenë mure ndarëse në socializim dhe për rrjedhojë na fragmentojnë në grupime të shumta të përkohshme shpesh, por edhe të vështira për t’u rigrupuar në formate të tjera.
Një nga mënyrat e marrjes së informacionit, apo shkëmbimit të ideve, përqafimit të këndvështrimeve të reja, apo eksplorimit të rrugëve të pashkelura që më pëlqen veçanërisht është përmes dialogut. Transmetimi i dijes dhe mendimeve bëhet shumë butësisht kur nga bashkëfolësi dëgjon fjali që fillojnë dhe mbarojnë pozitivisht duke lënë të hapura mundësi të shumta në zhvillimin e mëtejshëm të bisedës, e jo me forma të ngurta kategorike. Personalisht ndjej se në jo pak raste na mungon grija, na mungon qumështi, na mungon veja, na mungon kremi…
Ndjej se na mungon butësia dhe jo vetëm në spektrin e ngjyrave, na mungon në jetën e përditshme, në arsyetim por dhe në komunikim. E kur ndodhesh përballë vlerësimit nëse ke të drejtë ose jo, apo personi përballë teje ka të drejtë ose jo, nëse të mungon kjo ndjeshmëri në komunikim, atëherë rreziku i rënies në një përballie jo të këndshme në mënyrë të ashpër e madje të vrazhdë është i madh.
Sepse të kesh të drejtë, është dhimbje…
