Nga Edmond Arizaj
Mbremja e se dieles ishte me e tmerrshme se pasditja e te shtunes.
E te mendosh qe te shtunen ra nje termet i pa ndjere ndonjehere prej mese 30-35 vjetesh.
E te provosh lekundjet 20 e kusur meter mbi toke realisht eshte e frikshme.
Por nuk krahasohet me te dielen.
U vertetua se paniku i perhapur mes popullsise eshte gjithmone me i forte dhe me i frikshem se sa vete ngjarja.
Diten e pare te termetit, shkruajta ne FB se duheshin marre masa te ashpra ndaj atyre qe perhapnin panik me lajmet, meqe vete ishin te papergjegjshem, atehere duhej dikush t’i sillte ne vete.
Jo vetem qe nuk u be, por qeverisesit nuk bene gjene kryesore: Qetesimin dhe sqarimin e njerezve (ate qe e bene nje dite me pas kur njerezit te zene nga paniku i papergjegjshmerise se informacionit te rreme moren rruget, a thua termeti po te jete aq i forte nuk ua ben gjemen dhe ne rruge).
Qeverisesit u dhane pas batanijeve, pas cadrave, pas fotove, pas buzeqeshjeve dhe solidaritetit dhe harruan kryesoren ne keto raste: Zbutjen e panikut.
Mediat qe ne keto raste duhet te jene prane popullsise bene krejt te kunderten, ne shumice, sidomos portalet: Perfituan nga situata per te marre maximumin e klikimeve, njesoj si ta fitosh buken si vrases me pagese.
E them kete duke pasur parasysh lajmet e te shtunes te mbushura me vdekje (asnje i vdekur, madje as i plagosur rende), me shtepi te rrenuara e te rrezuara (asnje e tille), me termete qe do te binin me te fuqishem (mashtrim safi) etj te tilla dhe qe kulmoi me lajmin e te dieles, qe jepte dhe orarin dhe ballet e termetit, dhe kishte mbetur pa lajmeruar paraprakisht numrin e viktimave (japonezet duhet te jene bere xheloze).
Nje lagje e tere e shkalluar, e traumatizuar, e tromaksur, e dridhur. Femije, te rinj, gra, burra pleq e plaka qe derdheshin jashte shtepive me paditurine ne nje dore dhe lenien ne erresire nga ata qe duhet t’i qetesonin, qeverises-media…
Dy nete qe njerezit i kaluan mes ankthit te padijes dhe te papritures, te traumatizuar me shume nga robi se nga Zoti…
Thirrjet e sotme per qetesi nga te gjitha anet, per ulje te panikut, jane te vonuara, per te mos thene hipokrizi.
Sot te gjithe duhet te kerkojne falje per cfare i shkaktuan mijera njerezve me papergjegjmerine, padijen e tyre, apo mospergatitjen e tyre.
Vetem disa njerez jane per t’u falenderuar ngrohtesisht dhe fort per perpjekjet e tyre te pandalshme ne qetesimin dhe sqarimin e situates per dy dite rresht me aq sa mundeshin; sizmiologet tane.
