“Specialistët” e PD

Nga Artur Ajazi

Dalin dhe flasin, japin leksione, fyejnë, shajnë, duan të diktojnë, duan të mësojnë ministrat, kryeministrin, deputetët, kreun e Kuvendit, madje dhe ambasadorët e huaj, recitojnë si duhet të jetë bujqesia, ekonomia, transporti, ushtria, policia, politika e jashtme, etj…..

Por kur paskan patur gjithë këtë potencial me njerëz dhe specialist “gjithollogë”, si ka mundësi që humbasin prej 2013 çdo palë zgjedhje ? Si ka mundësi që shqiptarët nuk besojnë më se, PD, Saliu dhe ata që vijnë pas tij, “janë elita e kombit, elita e qeverisjes së mirë”. Dhe tek i dëgjon, si kundërshtojnë çdo projektligj, çdo amendament, çdo nismë që vjen nga e majta dhe grupimi socialist, dhe pastaj dëgjon dhe se si, nuk japin asnjë shpjegim, asnjë alternativë për ndryshim, bindesh se, “humbjet elektorale e paskan shkakun e tyre”.

Prej 1992 deri sot, Partia Demokratike ka qenë dhe ka mbetur “partia e mohimit”, po ashtu dhe qeverisja e saj. Mohoi arsimimin e brezave, përhapi mediokritetin, mohoi lirinë e fjalës (të mos harrojmë dhunën ndaj mediave nga 1992-1997) mohoi vlerat e partiotëve të mëdhenj të luftrave për liri dhe ngriti në piedestal kuislingët dhe bashkëpunëtorët e pushtuesit, mohoi kontributet e emrave të mëdhenj të Pavarësisë dhe LANÇ, dhe dekoroi bashibozukët dhe ata që luftuan krah pushtuesit gjatë Luftës Dytë, mohoi arritjet në bujqësi, token e pronareve dhe zbatoi ligjin famëkeq 7501, dhe plot e plot mënxyra të tjera. Dhe kjo falë “specialistëve” që mbushën dikasteret dhe institucionet qeveritare dhe ato lokale pas ardhjes në pushtet, qoftë në 1996 po ashtu edhe në 2005. Dhe si mund ti besojnë sërish shqiptarët, një partie që mohon, shkatërron, denigron, dhe gropos vlerat dhe traditat tona ?

Prej Shtatorit 2025 deri sot, asnjë seancë parlamentare nuk ka vijuar e qetë, pa eksese, pa rrëmuja, pa shkatërrime, dhunë e cila është nisur dhe bitisur nga deputetët e kësaj opozite. Ata janë kundër investimeve, kundër zhvillimit, integrimit, kundër arsimimit, janë kundër rritjes së rrogave dhe pensioneve, ata janë kundër gjithçkaje që ka lidhje me rritjen ekonomike të shqiptareve. Çdo ambasador i huaj që vjen në Parlament të shohë dhe dëgjojë seancën e rradhës, ndeshet me bllokimin e foltores, me molotovin dhe fjalorin banal të atyre që shpresojnë dhe imagjinojnë se “ me metoda dhe veprime të tilla mund të vijnë një ditë në pushtet me votën e shqiptareve”. Veprimtaria e tyre është mision, dhe nuk është rast i veçuar spontan.

Të prishësh çdo seancë parlamentare, të bësh “pis” gjithçka të arritur deri sot në Shqipëri, dhe ti drejtohesh faktorit nderkombëtar me thirrjet se “ju duhet të mos mbështetni qeverinë e Shqipërisë, sepse kryeminister është Edi Rama”, kjo nuk duket më lajthitje. Ky është “mision përtej kufinjve”. Mision i dikujt që nuk pranon dështimin e tij, që nuk pranon suksesin e tjetrit, dhe që është betuar që, ta shpjerë në “ZERO” sërish këtë vend.