Simon Mirakaj është një ish i internuar, i cili ka treguar të gjitha vështirësitë e jetës në kampet e internimi përmes librit të tij më të ri.
I ftuar në emisionin “Pas Mesnate”, ai u shpreh se ka ndërruar për 4 dekada shtatë kampe internimi.
Mirakaj u ndal te situatat e vështira më të cilat është përballur ai dhe familja e tij, duke kujtuar me shumë emocione gjithçka.
“Sigurisht që kujtesa kthehet dhe të kujtohet fëmijëria. Ajo periudhë është jashtëzakonisht e rëndë. Kanë qene më e rënda për nënat tona. Njëkohësisht duhet të përballonin dhe dhunën policore, presionin psikologjik. Kështu që ne me të drejtë i quajmë heroina.Ne fillimisht kemi shkuar në Berat, mbasi u prishën marrëdhëniet me Jugosllavinë na çuan në Tepelenë. Tregonte nëna ime që edhe të tjerët që kanë pasur fatin e keq që të jenë në atë kamp, brenda 24 orëve kanë vdekur 30 fëmijë. Arsyeja ishte mungesa e higjienës dhe ushqimit. Aty dhanë urdhër që të hiqen nga ai kamp dhe të shkojnë në kampin e Tepelenës që ishte buzë lumit dhe në kampin e Tepelenës ishin 6 gazerma. Aty gjendesh dhe komanda, ishte dhe një infermier që jo se kishte mbaruar shkollën, por jepte ilaçe dhe sugjerime. Kampi i Tepelenës kishte pleq, të rinj dhe fëmijë. Ata kur mbaronin klasën e shtatë i çonin të punonin”.
Më tej, Mirakaj theksoi që nuk ka qenë e lehtë të shkruante këtë libër, pasi më herët kanë qenë shumë të paktë personat që kanë rrëfyer episode nga vitet e internimit.
“Sigurisht që nuk ka qene e lehtë, gjatë kësaj periudhe është shkruar shumë për burgjet, për dhunën që ka marrë dhe jetë. Ndërsa, për kampet e internimit, pak është folur dhe pak është shkruajtur. Ka shkruar Lek Tasi, ka shkruar dhe një zonjë nga Shkodra, Fatbardha Saraçi”.
