Në kohën e komunizmit, duhani dhe kromi “çanin bllokadën”. Ishin në fakt dy artikujt që shiteshin në treguin e huaj, për të siguruar valutë, dhe që mbanin në këmbë një ekonomi të falimentuar e rrënuar.
Shqipëria prodhon duhan me cilësi të lartë për shkak të pozicionit gjeografik, dhe kultivohet thuajse në të gjithë territorin e vendit. Në Cërrik, në vitet ’80, u ngrit Instituti i Shkencor i Duhanit, për prodhimin e kultivarëve të rinj, më i miri në nivel rajopni.
Por pas 1990, kur vërshoi cigarja e importit, prodhimi vendas pësoi një regres dramatik. 4 fabrikat e cigareve që ishin u mbyllën, u shkatërruan. Eksporti iu la në dorë një kompanie greke, e cila ishte e dëmshme me “biznesin” e saj, ndaj prodhimit shqiptar, më shumë se një fatkeqsi natyrore.
Politikanët shqiptarë, të gjithë qeveritë, njëra pas tjetrës, punuan kundër kultivimit të kësaj kulture nga fshatarët. Një project-ligj që u hartua diku nga vitit 1998-‘99, nuk u mor kurrë në shqyrtim. Deputetët asnjëherë nuk bëheshin bashkë në komisione( nuk arrihej kuorumi), kur duhej diskutuar ky draft. Importuesit e cigareve financonin qeveritë dhe ligjvënësit, duke e groposur përfundimisht këtë kulturë.
Sot Shqipëria prodhon mesatarisht 2 mijë ton duhan. Aq sa prodhonte në komunizëm vetëm një kooperativë e nivelit mesatar.
Sot importuesit e cigareve vazhdojnë të lubrifikojnë qeveritë dhe ligjvënësit, dhe fshatarët as në treg nuk e shesin dot duhanin e tyre, se është mall me akcizë, dhe policia ua seksuestron, i arreston, i gjobit.
Sot Shqipëria është bërë macja e zezë e Europës prej kanabisit, ndërsa mund të kultivonte e shiste duhanin në mënyrë krejt legale e fshatarët nuk shkonin të punonin në plantacionet me duhan të fermerëve grekë.
