Nga Preç Zogaj
Qëkurse vendosi të rimerrte drejtimin de fakto të Partisë Demokratike në shtator të vitit 2021, pasi e kishte kontrolluar në rolin komod të kryetarit të kryetarit të zgjedhur për tetë vite në opozitë, Berisha ka qenë i vetëdijshëm se rikthimi i saj në pushtet nën drejtimin e tij do të ishte një termale prej sizifi.
Sepse ishte konsumuar dy herë në pushtet, duke e mbyllur ciklin. Herën e parë në postin e një Presidenti partiak të gjithëfuqishëm që e filloi me fanfara në vitin 1992 dhe e përfundoi pas pesë vitesh me zbarkimin e gjashtë mijë forcave ndërkombëtare paqeruajtëse në vend. Herën e dytë në postin e kryeministrit nga viti 2005 deri në vitin 2013 prej nga u largua, duke lënë pas një bilanc arritjesh e veprash të mëdha sidomos në katërvjeçarin e parë, por edhe konsumim, degradim dhe korrupsion me përhapje të gjerë në mandatin e dytë, për ç’arsye edhe i humbi zgjedhjet.
Sepse kishte moshën biologjike dhe kohën politike që “nuk do t’i dojë kurrë, kurrë fëmijët e kohës së shkuar, heronjtë e kohës së shkuar, veç ato që ka pjellë vetë”, siç shkruan Vasili Grosman në romanin e tij të famshëm “Gjithçka kalon”.
Për më shumë sepse kishte gjylet e saksionimit amerikan nëpër këmbë, që ishte edhe shkaku pse zbriti në fushë për rimarrjen e partisë, duke e përçarë me vetëdije atë, siç e ka pohuar vetë.
E plazmoi këtë ravgim në premtimin e rithemelimit të PD-së si një parti moderne europiane më të madhe e më të bashkuar, të hapur, me diversitet, me pranimin e fraksioneve, me primare nga anëtarësia për zgjedhjen e kandidatëve për deputetë, me sannksionimin statuor të dorëheqjes së kryetarit kur partia humb zgjedhjet, e tjerë. Dhe me premtimin e fitores, më joshësi dhe më motivuesi për ndjekësit e tij.
Të gjitha këto kanë rezultuar parulla në erë në sprovën e parë të zbatimit dhe realizimit. Primaret u shdërruan në farsë, hapja nuk ndezi, bashkimi i kuptuar si asimilim i atyre që mendojnë ndryshe nuk shkrepi, PD u zvogëlua ndjeshëm në krahasim me atë që kishte qenë para rithemelimit.
Por shfaqjen më spektakolare të shkelmimit të normave të brohoritura Berisha po e jep me rastin e zgjedhjes së kryetarit. Si të mos i mjaftojë se po rikandidon në shkelje flagrante të nenin të statutit që parashikon dorëheqjen pa kushte të kryetarit kur Partia humbet zgjedhjet, ai ka vendosur të mos ketë kandidatë të tjerë, të mos ketë garë. Krejt të kundërtën e asaj që pritet nga një parti që e ka jetike hapjen, gjithëpëfshirjen, garën, diversitetin, rinovimin, energjizmin që krijojnë debatet dhe ballafaqimet brenda kuadrit programor dhe etik të partisë. Kjo është një qasje e vetëdijshme zvogëlimi që nuk shpjegohet me politologji; një vetçarmatosje nga mundësia për ta dominuar moralisht kundërshtarin politik që nuk bën zgjedhje. Sepse farsa me farsë nuk luftohet.
