Nga Ben Andoni
Thirrja e përvuajtur e Ministrisë së Kulturës për prishjen e një vile në kryeqytet, që gëzonte statusin nën mbrojtje dhe indiferenca e Bashkisë së Tiranës për aktin në të cilën ajo ishte përgjegjëse, përbën një nga të zakonshmet gjëra, që shteti ynë tregon se shpesh është armik me vetëveten. Më saktë, shteti ynë i ngjan një skeleti të tërë, ku pjesët zihen deri në paradoks, sikur të mos jetë e njëjta qenësi.
Ose me pak fjalë, falë këtij sherri që nuk mbaron mes pushtetit qendror dhe pushtetit lokal kemi kushedi sesa objekte kulturore që vuajnë për kujdes dhe mbrojtje (çështje autoriteti vartësie), e që po falë këtij sherri paradoksal, të Dikastereve të Ekzekutivit, të Qarqeve dhe njësive më poshtë, po i humbim ose po tjetërsojmë shumë gjëra: projekte, mbrojtje dhe plane qytetëse.
E gjitha i ngjan një gjendje pushtimi, ku pushteti qendror nuk mund të shkojë kurrsesi me atë të vendasve. E paradoksalisht, në demokracinë tonë për të kushedi satën herë, pushtetet kanë kohë që nuk përfaqësojnë më direkt interesa njerëzish, por thjesht politikash interesi e klanesh.
Mosmarrëveshjet e viteve të fundit të dy kryebashkiakëve kryeqytetas, sot në majën e piramidës politike, me kryeministrat respektivë kanë bërë që Tirana, por edhe qytete ku ngjyrat e dy pushteteve të ndryshojnë, të mbeten gati në gjendje lufte. Që do të thotë nuk kalohen fonde, digjen më së shumti, projektet nuk implentohen, dhe nuk respektohet asnjë tagër. Kjo ka bërë që problemet t’i vuajnë qytetarët dhe vendet e tyre.
Është për të ardhur keq, por vendi ynë i ngjan një trupi të plaguar, ku pushtetet thjesht mendojnë, me anë të individëve pa skrupuj, sesi t’ua bëjnë më të keqe jetën qytetarëve të tyre. Ndaj fasha gri e popullsisë që nuk do të votojë është rritur.
Ndaj edhe thirrja e fundit e Ministrisë së Kulturës drejtuar Bashkisë u ndoq me aq indiferencë prej publikut. Tek e fundit, kushdo t’ia dijë: Politika vendos, turmat thjesht frymojnë në shtetin tonë të vogël, brenda shtetit të madh Shqipëri.
