Nga Ilir Yzeiri
Ngjarjet e fundit që kulmuan me protestat e opozitës, në fillim të dhunshme, dhe pastaj paqësore, vetëm sa e përforcuan idenë time se ne jetojmë vërtet në një vend të bukur dhe normal.
Dhe bukuria nuk vjen nga natyra e peizazhi, në përgjithësi, por, më së shumti, vjen nga ngjarjet dhe mënyra se si i tregojnë ato ngjarje shqiptarë dhe të huaj.
Është shumë e vështirë për një të huaj që të kuptojë se çfarë ndodh realisht në këtë vend.
Paradoksin më të madh e prodhuan televizionet italiane, të cilat, sapo panë disa protestues që qëllonin me sende të forta derën e kryeministrisë, nxituan me vrap në Tiranë dhe shqetësimi i tyre naiv dhe i fshehtë ishte në një pyetje që gazetari i RAI-it ia bënte një të intervistuari se a do të ketë eksod masiv pas kësaj ?!!
Ndërkaq, kur raportuan protestën e dytë, për të justifikuar « cazzaten » e raportimit të parë, thanë se në shesh ishin mijëra portestues dhe u bënë esëll e përmendën se këto protesta nuk i mbështet SHBA-ja dhe BE-ja.
Ndërsa mua më erdhi në mendje një anekdotë historike që ma tregonte miku im i ndierë dhe shkrimtari i njohur, Dhimitër Xhuvani. Ai më thoshte se në Elbasan, për të shtensionuar situatat e rënda që krijoheshin, sidomos në raste fatkeqësish, siç ëshë vdekja, psh., tregojnë një histori që kishte në qendër vdekjen e një pjesëtari të një grupi popullor të qytetit.
Tregojnë, thoshte ai, se në qytet kishte vdekur një nga anëtarët e një orkestre popullore të qytetit. Shokët e tij, të mërzitur nisën të kthejnë disa kupa që herët në saba dhe ashtu gjysmë në qejf e me lotë në sy, shkuan për kryeshëndoshë dhe për ta përcjellë të ndierin në banesën e fundit. Hyjnë brenda, ulen dhe, ashtu të përlotur, nisin të tregojnë historitë dhe qyfyret që bënte i ndieri.
Trego një e qaj, pastaj trego një tjetër dhe vër buzën në gaz, pastaj trego e qesh. Ndërkohë, një nga pjesëtarët e grupit nxjerr si ngadalë klarinetën dhe thotë se nuk mund të rrijë dot pa marrë një nga ato këngët që i ndieri e pëlqente shumë.
Dhe ashtu bën. Ia nis ngadalë e shtruar. Pas tij ia nis dhe violina, pastaj dhe fizarmonika dhe nis ahengu tamam. Rakia vu e kënga vu. Erdhi çasti që arkivoli duhej të dilte nga shtëpia që të shkonte në banesën e fundit. Aman, iu luteshin ata që ishin në dhomë dhe që kishin shijuar kupat e rakisë dhe këngët që pëlqentë shumë i ndieri që përgatitej të hynte në dhé, aman, mos ndaloni. Dhe ashtu bënë. U nis xhenazja për në varreza dhe të vdekurin nuk e shoqëronin me lot ata që e kishin njeriun e tyre, por e qanin me këngë miqtë e tij të ahengut dhe të rakisë. Dhe arkivoli para e orkestra pas. Përcjellje më të bukur për në banesën e fundit sesa kjo, nuk mund të ketë, më tregonte miku im i ndierë dhe shkrimtari i njohur Dhimitër Xhuvani.
Nuk e di pse m’u kujtua dje kjo histori që më tregonte miku im, kur shikoja të lumtur e të qeshur Bashën e Monikën që e shkruanin fundin e tyre politik me buzëqeshje, me lule dhe, në fund, edhe me këngë. Kënga që këndoi Lulëzim Basha dhe që e bëri Hymnin tonë Kombëtar që të dridhet nga turpi, më bindi se ne jetojmë në një vend të mrekullueshëm, të mbushur me humor dhe me ndodhi që të bëjnë ta ndiesh veten të lehtë e gjithë gaz.
Shqiptarët tani janë bërë më të zgjuar se asnjëherë tjetër. Sa më shumë flitet për luftë, për heqje zvarrë, për lloj-lloj makabritetesh që prodhon ligjërimi e çartur i opozitës, ata e dinë se mjafton një telefonatë nga larg dhe tragjedia e parashikuar kthehet në komedi, drama kthehet në estradë dhe aktorët e roleve tragjike do të vihen të këndojnë himnin kombëtar në mënyrë të tillë që shqiptarët të mendojnë të gjejnë një himn tjetër mjaft që ai të mos përdoret në fund të mitingjeve.(satirë)
