Nga Ben Andoni
Prej vitesh Shqipëria është peng i imazhit dhe dukjes false. Kjo peshë hipotetike është bërë kaq e madhe në ditët tona, saqë të gjithë shqiptarët janë të ngarkuar me problemin e dukjes.
Madje kjo peshë i bën njerëz të zakonshëm, personalitetet, por edhe institucione të ndryshme për t’u dukur më perëndimorë sesa duhet, duke ua ndryshuar me zor imazhin. Në këtë psikozë kolektive, duket se janë të përfshirë më shumë se të gjithë administrata dhe qeveritarët tanë.
Që do të thotë se të gjitha qeveritë e pas viteve ‘90 përpiqen që të tregojnë një vend në zhvillim, me qytete të reja, rrugë të reja, asfaltime dhe risi.
Në fakt, brenda kësaj dukjeje shpesh false, jeton shqiptari i ditëve tona, anipse shqiptari i viteve ‘90 vuan masivisht nga papunësia, nga padrejtësia e administratës së tij, gjyqësori makabër, mungesa e vazhdueshme e shërbimeve dhe cinizmi shtetëror kudo etj.
Por le të shkojmë tek imazhi. Qendra e re e Korçës është një risi, dhe po ashtu edhe Pazari i saj, porse fatkeqësisht shumica e dyqaneve janë të mbyllura. Tirana ka ndryshimet më drastike, dhe kjo duket, porse pedonalja e saj në shumë muaj është gati e papërdorshme nga kioskat e vockla dhe tregtarizimi në skaj i saj.
Për Durrësin je pa fjalë prej cinizimit të pushtetit lokal të sotëm, sepse është ndërtuar në sy të të gjitha qeverive deri mbi një nga gjetjet më të madha arkeologjike të gjysmëshekullit, mbi strukturën tregtare të qytetit antik, e cila tashmë mund të kundrohet poshtë një pallati.
Shqipëria de jure e qeveritarëve është krejt larg nga Shqipëria de facto e qytetarëve që kalojnë mbi këto pedonale të rregulluara dhe rrugë të bukura, që më shumë shërbejnë për propagandën e qeverisë “Rama” sesa për njerëzit, që ecin mbi to kokulur prej halleve.
Ndërkohë që, punët që po bëhen përmes Fondit të Zhvillimit vërtet të krijojnë një ndjesi të mirë, por në të gjitha rastet mendon nëse kjo është vërtet më e mira për njerëzit. Për fat të keq jo! Në emisionin më të ndjekur shqiptar të mëngjesit, kupton se mungojnë ende rrugë reale për mbijetesë; mund të dëgjosh se në qytetet ku po shtrihet kaq shumë dora e dukjes qeveritare, shqiptarëve u mungojnë shërbimet bazë. Në Durrës mungon rëndom uji dhe ka plehra kudo, ashtu si në Tiranë, ku ndotja ka shifra të frikshme.
Në qytetet e tjera, ku dora e Fondit të Zhvillimit ende s’ka arritur, ankohen deri invalidët për mospagimin në kohën e duhur, prej një administrate e cila po e kalon në bëma atë të mëparshmen.
Një cinik pas këtyre rasteve mund të përdorë fjalinë pyetëse: Cilët janë me emra? Nuk do shumë mundim; mjafton që të zgjohet në mëngjes e të dëgjojë me emra dhe me akuza njerëzit direkt se cilët e mbajnë peng Shqipërinë.
Dhe, ata, fatkeqësisht janë shumë. Kjo, pra, është Shqipëria de facto, e cila e bën krejt të zhbërë Shqipërinë llamburitëse de jure, atë që kapin me një glimpse disa të huaj optimistë (shumë herë të paguar nga administrata qeveritare), që pastaj e shumëfishojnë zyrtarët tanë.
Shqipëria de jure e 2016-ës të lëbyr sytë me honin që po krijon, me një masë gjithnjë e më të madhe të njerëzve të pakënaqur dhe të pamundur të cilët gjallojnë me vështirësi në Shqipërinë de facto. (Javanews)
