Njerëzimi i lashtë pothuajse u zhduk rreth 900,000 vjet më parë, kur popullsia globale u pakësua në rreth 1,280 individë riprodhues, sipas një studimi të ri. Për më tepër, popullsia e paraardhësve të hershëm njerëzor qëndroi kaq e vogël për rreth 117,000 vjet.
Sipas studimit, rreth 98.7% e paraardhësve njerëzorë humbën jetën. Studiuesit argumentojnë se përplasja e popullsisë lidhet me një boshllëk në të dhënat fosile, duke çuar ndoshta në shfaqjen e një specie të re hominin që ishte një paraardhës i përbashkët i njerëzve modernë, ose Homo sapiens, dhe Neandertalëve.
Gryka e ngushtë e popullsisë përkoi me ndryshimet dramatike në klimë gjatë asaj që njihet si tranzicioni i mesit të Pleistocenit, sugjeroi ekipi hulumtues. Periudhat e akullnajave u bënë më të gjata dhe më intensive, duke çuar në një rënie të temperaturës dhe kushte klimatike shumë të thata.
Për më tepër, shkencëtarët sugjeruan se kontrolli i zjarrit, si dhe ndryshimi i klimës për të qenë më mikpritës për jetën njerëzore, mund të kishin kontribuar në një rritje të shpejtë të mëvonshme të popullsisë rreth 813,000 vjet më parë.
Dëshmia më e hershme e përdorimit të zjarrit për të gatuar ushqim daton nga 780,000 vjet më parë në atë që tani është Izraeli i sotëm, vunë në dukje autorët.
Ndërsa ADN-ja e lashtë ka revolucionarizuar të kuptuarit tonë për popullatat e kaluara, ADN-ja më e vjetër nga një specie njerëzore daton rreth 400,000 vjet më parë.
Modeli kompjuterik përdor sasinë e madhe të informacionit që përmban gjenomet moderne njerëzore rreth variacionit gjenetik me kalimin e kohës për të konkluduar madhësinë e popullatave në pika specifike në të kaluarën. Ekipi përdori sekuenca gjenetike nga 10 popullata afrikane dhe 40 jo-afrikane.
Studim ‘provokues’
Në një koment mbi analizën e botuar në të njëjtën revistë, Nick Ashton, kurator i koleksioneve paleolitike në Muzeun Britanik dhe Chris Stringer, udhëheqës i kërkimit në evolucionin njerëzor në Muzeun e Historisë Natyrore në Londër, e përshkruan studimin si “provokues”.
Dy studiuesit, të cilët nuk ishin të përfshirë në studim, thanë se ai solli në fokus “vulnerabilitetin e popullatave të hershme njerëzore”.
Megjithatë, Ashton dhe Stringer thanë se të dhënat fosile, megjithëse të pakta, treguan se speciet e hershme njerëzore jetonin brenda dhe jashtë Afrikës rreth 813,000 deri në 930,000 vjet më parë – gjatë periudhës së kolapsit të propozuar të popullsisë, me fosile nga ajo epokë të gjetura në atë që sot është Kina, Kenia, Etiopia, Italia, Spanja dhe Mbretëria e Bashkuar.
“Çfarëdo që e shkaktoi pengesën e propozuar mund të ketë qenë e kufizuar në efektet e saj në popullatat njerëzore jashtë prejardhjes së Homo sapiens ose efektet e saj ishin jetëshkurtër,” thanë dy studiuesit në koment.
“Gryka e ngushtë e propozuar duhet të testohet kundër dëshmive njerëzore dhe arkeologjike,” shtuan ata.
