Nga Lorenc Vangjeli/ Sfiduesit televizive dhe të tremburit para ekranit.
Çfarë bën mirë për dikë është e dëmshme për dikë tjetër, çfarë dikush e ëndërron fort dhe shpreson tek ajo, dikush tjetër e shtyn larg me tmerr e panik. Kështu ngjan se do të ndodhë dhe me idenë e ballafaqimeve mediatike të kandidatëve për bashkitë në Shqipëri. Nga Tirana në Durrës, nga Shkodra në Sarandë e Vlorë, nga Malësia e Madhe në Korçë e gjetkë, situata është e ngjashme, por për arsye të ndryshme. Nuk do të ketë pothuaj asnjë, absolutisht asnjë debat mes kandidatëve për kryetarë bashkish. Secili nga ta do të mbajë në këto pesë javë të mbetura fushate monologjet vetjake përpara mbështetësve të tij – zakonisht ata janë militantë që nuk ka nevojë t’u mbushësh mendjen për të votuar – dhe do të shohë, në rastin më të mirë në TV, çfarë i thotë kundërshtari i tij simpatizantëve të vet. Njëlloj sikur të jetonin në dy realitete të ndryshme, sikur janë drejtëza të kithta, sikur flasin gjuhë të ndryshme e sikur janë në botë që nuk përputhen gjëkundi.
Arsyet janë të shumta dhe tërësisht individuale dhe të ndryshme rast pas rasti, por ato bashkohen në një pikë së paku: në besimin apo jo tek aftësitë debatuese të kandidatëve. Për shembull në Tiranë, Veliaj që është në ujrat e tij të zakonshme në debat dhe një nga debatuesit më të mirë në vend, nuk le rast pa ftuar Kosovën që të dalin së bashku në panel, por Doktori shmanget. Kush e këshillon të thotë që ai merret me punë dhe jo me llafe, siç thotë Kosova, ka parasysh pikërisht këtë gjë: përballë qetësisë së Doktorit, Veliaj mund të dalë fitues me fjalitë e tij të gjata e të pandërprera, përballë tonit të shtruar të njërit, toni i ndezur politik i tjetrit do të bënte diferencën në çdo kohë.
Në Tiranë historia është më e ndërlikuar nëse shtohet edhe fakti që bashkë me dy kandidatët e dy koalicioneve, konkurojnë dhe tre kandidatë të pavarur, dy nga të cilët janë gjithashtu mjaft familjarë me ekranin. Por për ta, as njëri dhe as tjetri nga kandidatët e dy koalicioneve zyrtare, nuk duket se do të bëjë asgjë që t’i faktorizojë më shumë në publik. Aq më tepër një debat të mundshëm.
Në të kundërt, në Durrës, është mtonjësja Duma që po e fton në debat Dakon që deri më tani nuk ka kthyer përgjigje. Një krijesë e mirëfilltë mediatike Duma mendon se ekrani do të bëjë diferencën dhe mund ta bënte një gjë të tillë nëse debati i saj me Dakon do të shihej vetëm video dhe jo audio.
Mjaft interesant do të ishte një duel televiziv në Shkodër ku dy kandidatett Ademi dhe Bazhdari, së paku nga larg japin të njëjtin premtim për garë të fortë në terren dhe me gjasa, do të afronin dhe një përplasje gjithashtu të fortë në ekran. Ndoshta ky mund të jetë debati i vetëm i mundshëm që do të zhvillohet. Në Shkodër pritshmëria e publikut do të ishte maksimale dhe debati do të ndikonte shumë në ngjyrën e votës në 21 qershor.
Në qytetet e tjera, në Vlorë, Korçë, Elbasan, Fier e gjetkë ka pak interes të vetë kandidatëve për përballje. Ata do të vazhdojnë ta shmangin vazhdimisht njëri-tjetrin, kur njëri është në një trotuar, tjetri do të kapërcejë në trotuarin tjetër, do të kontrollojnë nga larg çfarë thonë dhe si e thonë, do të presin herë njërin kryetar partie që ju vjen nga Tirana dhe herë tjetrin, por do të refuzojnë të ulen në një tryezë përballë një kamere (sidomos të televizioneve lokale) që t’i flasin në të njëjtën kohë njerëzve që do t’i qeverisin për katër vjet. Atyre që mund t’i votojnë pro dhe atyre që do t’i votojnë kundër. Në vend të kësaj, do të vazhdojnë edhe këto pesë javë monologjet e mërzitshme përpara militantëve që i ndjekin pas si trupë shëtitëse cirku. Si tradita hipokrite e të bërit politikë në Shqipëri. Ku shumë gjëra duken si sikur dhe bëhen me sikur. Si fushatat elektorale që po bëhet gjithmonë e më të ndritshme, por shumë më pak njerëzore, shumë më të bukura në formë, por më pak të dobishme. Njëlloj si ushqime OMGJ. Edhe të dëmshme.
