Sheherazadia ime

Nga Edison Ypi

Ajo ishte një qyqare. Burri i vdekur. Fëmijët e kishin braktisur. Fillikat në botë dhe në jetë, kërkonte një mënyrë për të mos e zgjatur kalvarin. Ai ishte një vrasës me pagesë. Ajo e pa atë në një kryqëzim, tek vrau dikë, dhe iku. Iu duk se e gjeti zgjidhjen. E ndoqi me taksi. I trokiti. I tha si e kishte hallin: Ja të gjitha sa kam, me kursime me të tëra. Merri dhe më vrit. Ai hezitoi. E ftoi brenda. Folën gjatë, secili për hallet e veta. Derisa, ai me të tiat, ajo me të sajat, pak nga pak, e shëruan njëri-tjetrin. Ajo hoqi dorë nga vrasja e vetes. Ai u largua nga vrasjet e të tjerëve.

Kjo është një nga përrallat që Sheherazadia ime ma rrëfen herë pas here. Kurrë deri në fund. Gjithmonë duke lënë diçka për natën tjetër.
Ja një tjetër përrallë që Sheherazadia ma rrëfen me qejf dhe unë e ndjek me ankth:

U mblodhën ca miq e mikesha. Llaf e muhabet. Një zojushë pyeti nëse ndodhej mes të ftuarve ndonjëri që kishte të paktën 1 mik të mirë. U hodh një biznesmen me nam: – Kam unë, tha, jo 1, por disa.

Vunë bast. Nëse brenda një muaji biznesmeni nuk do dëshmonte që e kishte një mik të mirë, bastin e fitonte ajo. Në të kundërt, vazoja milionëshe nga lashtësia që kishte blerë në një ankand do të bëhej e saja. Jep e merr sa te njëri te tjetri nëpër situata groteske. Zbuloi se nuk kishte asnjë mik. Vazoja i kaloi asaj.
Gjithmonë e lus Sheherazaden të më rrëfejë përralla të këndshme me kafshë me sjellje njerëzore dhe me njerëz me sjellje kafshërore, ku, si një nënzhanër, hyjnë përrallat me të vdekur të gjallë të mirë, dhe të gjallë të vdekur të neveritshëm.

Bie ndonjëherë llafi me Sheherazaden time për trillet e fatit të njerëzve. Sidomos për vetminë e banorëve të metropoleve. Ku ka kollajllëqe që në vështrim të parë njerëzit i afrojnë. Por realiteti është i kundërt: njerëzit i largon.

Dhe Sheherazadeja ime nis e më rrëfen mua përrallën: Ishte një zotni i madh, i rënë nga vakti. Pa shtëpi, pa katandi, pa askënd pranë. Kishte mbetur aq keq, sa kalimin e të ftohtit të dimrit e shihte vetëm në burg. S’la zullum pa bërë, vetëm e vetëm që ta arrestonin dhe t’i kalonte netët e ftohta të dimrit, jo nëpër stolat e parqeve të qytetit, por rehat, ngrohtë, në burg. Vajti i ziu edhe te një restorant i shtrenjtë. Ku, pasi hëngri krejt menunë, piu kafe dhe tymosi një puro, u tha se s’kishte asnjë kacidhe në xhep. Pronari urdhëroi ta nxirrnin përjashta. Bërtiti, ulëriti, kërcënoi. Tha se s’kishte nevojë për lëmoshë, por për drejtësi. Kërkoi respektimin e Kushtetutës, e cila, e thotë hapur, se kur dikush ha dhe nuk paguan, futet në burg. E hodhën përjashta si leckë. E meqë pas kaq prapësirave nuk e burgosën, vendosi të falej në kishë për mëkatet që kishte bërë. Mu atje, mu atëherë kur nuk e meritonte aspak, e morën e plasën në burg si parazit, lypës, vagabond.

Sheherazadja ime i njeh mirë rreziqet që vijnë nga përsëritja e përrallës. Por i ka marrë masat. Veç rasteve kur i lutem vetë, nuk i përsërit dhe nuk i përfundon kurrë përrallat. Prandaj mbeti gjallë nga shekulli në shekull Sheherazadia. Sepse rëndësinë e mos-përsëritjes dhe mos-përfundimit të përrallës e dinte para Ajnshtajnit.

Një fermer dhe bijtë e tij po çonin në spital me kamionçinë njërin nga djemtë që e kishte plagosur një dem. Mirëpo rrugës, megjithëse i bënë shenjë disa herë, një shitës ambulant çikërrimash nuk ua hapi krahun për qamet. Djali vdiq pa arritur në spital.

Babai dhe vëllezërit pritën të vinte në fshat birboja që s’dinte gjë për gjëmën që kishte shkaktuar. Kur erdhi, e ftuan për pak muhabet dhe për të pirë diçka. Babai ia rrëfeu gjëmën që kishte bërë duke mos hapur krahun. I bëri të qartë se po ta kishte hapur krahun, djali nuk do kishte vdekur. Dhe i tha se gota që sapo ktheu ishte helm. Mysafiri vrasës u tmerrua. Duke ikur me makinë në spital për ndihmë rrugën ia zuri, dhe krahun s’ia hapi, njëri nga vëllezërit. I mbytur në djersë dhe i llaftarisur nga frika, vdiq pa arritur në spital.

I them gjithmonë Sheherazades time:

Po më rrëfeve përralla të reja, do të vras. Dua vetëm përralla të vjetra dhe të papërfunduara.

Sheherazadja ime më rrëfen përralla mua. Unë, “Sheherazadia” jote, të rrëfej ty i dashur lexues përralla të ndryshme, gjithmonë të papërfunduara si kjo, që ti, si i squt që je, e nuhate se Sheherazadia ime është Kinemaja, dhe përrallat e saja janë nja tetë mijë filmat e mia që me një mijë mundime nga Interneti i kam shkarkuar.