Konflikti mes Shteteve të Bashkuara dhe Iranit po shndërrohet në një betejë konsumimi, ku të dyja palët po përballen me pasoja të rënda, por me ritme të ndryshme. Sipas analizave, Uashingtoni dhe Teherani po humbasin në drejtime të ndryshme, ndërsa presioni për të bërë lëshime po rritet.
SHBA-të nuk kanë arritur deri tani objektivin e tyre për ndryshimin e regjimit në Teheran, ndërsa Irani vijon të mos heqë dorë nga programi i tij bërthamor. Paralelisht, ngushtica e Hormuzit mbetet e mbyllur, duke krijuar pasiguri të mëdha në tregjet globale të energjisë.
Një nga goditjet më të mëdha për Iranin është rikthimi i bllokadës amerikane ndaj eksporteve të naftës. Gjatë fazës së parë të presionit, eksportet ranë nga rreth 2 milionë fuçi në ditë në vetëm 300 mijë fuçi, duke i shkaktuar Teheranit humbje prej rreth 130 milionë dollarësh në ditë.
Megjithatë, historia tregon se regjimi iranian ka arritur t’u mbijetojë periudhave të gjata të sanksioneve. Pas rikthimit të masave ndëshkuese nga Donald Trump në vitin 2018, eksportet e naftës ranë në nivele të ngjashme, por pushteti në Teheran arriti të rezistojë për më shumë se dy vite e gjysmë.
Një tjetër kërcënim afatgjatë për Iranin është zhvillimi i tubacioneve të reja nga vendet e Gjirit Persik, të cilat do të mundësojnë eksportimin e naftës pa kaluar përmes ngushticës së Hormuzit. Nëse këto projekte përfundojnë, Teherani do të humbiste një nga mjetet e tij më të fuqishme të presionit gjeopolitik.
Por edhe Uashingtoni po përballet me probleme serioze. Rritja e çmimeve të karburanteve po ushtron presion mbi administratën Trump, ndërsa përdorimi intensiv i arsenalit amerikan po redukton rezervat ushtarake.
Sipas vlerësimeve, në 40 ditët e para të konfliktit Pentagoni ka përdorur rreth një të tretën e raketave Tomahawk dhe dy të tretat e sistemeve të mbrojtjes ajrore Thaad. Rindërtimi i këtyre rezervave mund të kërkojë vite.
Analistët vlerësojnë se përballja nuk do të ketë një fitues të shpejtë. Irani po përballet me presion ekonomik dhe ushtarak, ndërsa SHBA-të duhet të shmangin një luftë të gjatë që mund të rëndojë mbi ekonominë dhe kapacitetet e saj ushtarake.
Në këtë luftë nervash, faktori vendimtar mund të jetë koha: pala që do të ndiejë më shpejt dëmet e një konflikti të zgjatur mund të detyrohet të kërkojë një marrëveshje.
