Nga Pirro Ruço, i Arti
Sot nuk kërkoj më të kem të drejtë në çdo bisedë; kërkoj të jem në paqe me ndërgjegjen time. Nuk kërkoj të jem i pranuar nga të gjithë; mjafton të jem i vërtetë me veten.
Por nëse ka diçka për të cilën kam ende durim të pafund, ajo është pasioni im. Kam durim të punoj në heshtje, të përkushtohem pa kursim, të dështoj e të ngrihem përsëri, derisa ëndrrat e mia të marrin formë. Sepse besoj se njeriu nuk përcaktohet nga pengesat që gjen në rrugë, por nga këmbëngulja me të cilën vazhdon ta ecë atë.
Nuk kam frikë nga puna e vështirë. Kam frikë vetëm nga një jetë e jetuar pa ideal, pa krijim dhe pa guxim për të ndjekur atë që zemra e ndien si mision. Pasioni është forca që i jep kuptim sakrificës, ndërsa përkushtimi është çmimi që paguajmë për çdo ëndërr të madhe.
Kam zgjedhur të mos luftoj kundër njerëzve, por kundër padrejtësisë, kundër gënjeshtrës, kundër mediokritetit dhe çdo gjëje që përpiqet ta ulë njeriun më poshtë se dinjiteti i tij. Nuk besoj se e keqja fitohet me urrejtje; ajo mposhtet me karakter, me të vërtetën dhe me shembullin që lëmë pas.
Besoj se çdo njeri ka një arsye pse është vendosur në këtë botë. Misioni ynë nuk është të bëhemi më të mëdhenj se të tjerët, por më të mirë se vetja që ishim dje.
Dhe mbi të gjitha, besoj te Zoti.
Besoj se ka një urtësi që shkon përtej logjikës sonë, një dorë që hap dyer kur të gjitha duken të mbyllura dhe një dritë që nuk shuhet edhe në netët më të errëta. Ka beteja që fitohen me mund, por ka edhe mrekulli që vijnë vetëm në kohën që Zoti ka zgjedhur për ne.
Prandaj punoj çdo ditë sikur gjithçka varet nga përkushtimi im, por lutem me përulësi duke e ditur se rezultati i përket Zotit.
Nuk kam reshtur së ëndërruari. Përkundrazi. Sot ëndrrat e mia janë më të mëdha se kurrë, sepse nuk ushqehen më nga krenaria, por nga dëshira për të lënë pas diçka që i mbijeton kohës.
Në fund të jetës nuk dua të kujtohem për atë që kam zotëruar, por për atë që kam krijuar; jo për duartrokitjet që kam marrë, por për gjurmën që kam lënë në zemrat e njerëzve dhe në veprat që do të vazhdojnë të flasin edhe kur unë të mos jem më.
Sepse besoj se njeriu është kalimtar, por veprat e bëra me dashuri, ndershmëri dhe besim në Zot kanë fuqinë të prekin përjetësinë.
