Çdo luftë ka anën e saj sekrete. Disa episode zhvillohen në sy të publikut, të tjerat mbeten të fshehura, të hapura për interpretim.
Pasdaran, përveç qëllimeve në qytete, kanë synuar objektiva të veçantë: zyrat që strehojnë CIA-n në Riad (Arabia Saudite), zyrat konsullore amerikane që mund të presin misione “hije” dhe stacionet jetësore të radarit, duke filluar me ato që mbështesin sistemet anti-raketore THAAD.
The Washington Post, në një ekskluzivitet, theksoi rolin e Rusisë: Moska thuhet se po ofron të dhëna të sakta mbi vendosjen e SHBA-së falë rrjetit të saj satelitor.
Roli i Kinës, megjithëse ende një furnizuese pajisjesh, ka qenë më diskret. Ajo që ndodhi në Qipro, me sulmin ndaj bazës britanike në Akrotiri, është interesante. Droni, i “qëlluar” nga Hezbollahu libanez në emër të Teheranit, hapi një vrimë në hangarin që herë pas here strehon U-2, aeroplanin më të famshëm spiun të Amerikës. Pentagoni e ka vendosur shpesh atë në ishull, një prani e vazhdueshme e një avioni që nuk është tejkaluar kurrë pavarësisht dekadave të tij të shërbimit.
SHBA-të dhe Izraeli kanë kryer misione të ngjashme për të degraduar aparatin e sigurisë së Republikës Islamike, duke filluar me selinë e saj të inteligjencës. Forcat ajrore kryen shkatërrimin. Megjithatë, nuk ka informacion të saktë mbi rolin e sabotatorëve vendas dhe forcave speciale: mediat izraelite kanë spekuluar mbi përdorimin e komandove në tokën iraniane, lëvizje që po mbahen të fshehta, së bashku me thashethemet që po përhapen për të krijuar pasiguri. Pushtimet nga grupet e pakicave iraniane, të cilat kanë avantazhin e të qenit tashmë në zonë, janë të besueshme.
Përveç mbrojtjes nga bastisjet, pretendentët po duelojnë duke përdorur agjentët e tyre përkatës. Nga Gjiri në Evropë. Londra sapo ka njoftuar arrestimin e katër personave të dyshuar për mbledhjen e inteligjencës mbi objektiva brenda komunitetit hebre. Katari, tani në vijën e parë të frontit, ka arrestuar një qelizë të frymëzuar nga Irani, të akuzuar për monitorimin e bazës ajrore al Udeid, të përdorur nga Forcat Ajrore Amerikane. Tensionet janë të larta në Bahrein, ku qeveria qendrore është kundërshtuar gjithmonë nga popullsia shiite: mjedisi ideal për të ndezur “zjarre”.
Ndërkohë, grekët arrestuan një burrë gjeorgjiano-azer të kapur pranë portit të Gjirit të Soudës, Kretë, një ndalesë e rregullt për flotën e NATO-s. Ai kishte fotografi të shumta të portit: njësia antiterroriste po heton. Në muajt e fundit, forcat e sigurisë greke dhe qipriote kanë identifikuar tashmë elementë të huaj me pajisje të fuqishme fotografike.
“Puna” e tyre ishte të monitoronin instalimet që ofrojnë mbështetje logjistike për aleatët, iniciativa të hartuara për të parandaluar hakmarrjen e mundshme.
Në atë kohë, ato mund të dukeshin të vogla, por sulmi në Akrotiri zbuloi rolin që “skautët”, të armatosur me lente telefoto, mund të luajnë sapo të fillojnë luftimet. Teherani, i vetëdijshëm se emergjenca do të vinte herët a vonë, i kushtoi burime të konsiderueshme zbulimit të kryer nga tre kanale paralele: Divizioni Qods i Pasdaran, shërbimet e inteligjencës dhe “punonjësit e pavarur”, të huaj të gatshëm të bashkëpunonin në këmbim të parave dhe pa motivime ideologjike.
Shin Bet izraelit demaskoi një numër të madh të tyre, duke demonstruar si lehtësinë me të cilën Teherani mund të infiltrojë ashtu edhe kohezionin më të ulët të shoqërisë së tij. Nga ana tjetër, shumë bashkëpunëtorë të armikut u zbuluan nga Garda Revolucionare. Disa u varën.
Dyshimet
Si zakonisht, ka vend për dyshime të pafundme. Teza nga burimet arabe në lidhje me atë që po ndodh në “mbretëritë” e naftës të dëmtuara nga sulmet është e veçantë. Disa nga sulmet, thotë akuza, nuk ishin vepër e “Khomeinitëve”, por e Mossadit, një mënyrë për të ushtruar presion mbi qeveritë që të hakmerren kundër Iranit. Në zhargon, kjo quhet “flamur i rremë”, një komponent që përshtatet mirë me paqartësitë e Lindjes së Mesme.
Nuancat janë edhe më të dukshme midis rrokaqiejve të Dubait, të cilët tani janë më pak të shndritshëm. Emiratet po shqyrtojnë ngrirjen e miliarda dollarëve në asete iraniane të mbajtura në brigjet e Gjirit, një rrugëdalje financiare për ajatollahët. Por ata gjithashtu mund të “mbysin” kompanitë në hije të lidhura me Teheranin: ka dhjetëra prej tyre. Ato angazhohen në aktivitete si ligjore ashtu edhe të paligjshme, janë të përfshira në trafikim dhe janë shfaqur si lojtarë në trekëndëshat e armëve ose të naftës, duke ofruar leva për të anashkaluar embargon. Të gjithë kanë përfituar: vendasit, kinezët, rusët, koreano-veriorët. Në fakt, për vite me radhë, amerikanët kanë hapur një “qendër” për t’u marrë me këtë “botë”: ata lëshojnë frenat për të parë se sa larg do të shkojë kali. Herë pas here ata vendosin sanksione, ata publikojnë lajme për këtë apo atë kompani, por shfaqja vazhdon sepse shumë përfitojnë prej saj./Guido Olimpio, Corriere della Sera
