Nga Namir Lapardhaja
Miratimi i buxhetit do duhej të ishte seanca më e rëndësishme në punën vjetore të Parlamentit.
Nëse qeveria ka institucione të tjera, opozita të vetmin institucion ku do duhej t’i dëgjohej fjala, të bënte oponencë dhe të jepte një alternativë për qytetarët, është Parlamenti.
Por aty ku do duhej ‘me fol’ për hallet e njerëzve, grupimi i deputetëve të “Rithemelimit” kanë vendosur ‘të flasin’ për hallet e familjes së Sali Berishës.
Pamjet e sotme ishin në vazhdën e një shfaqje turpi që vijon prej disa javësh. Përveçse dëshpërim, ato nuk tregojnë asnjë gjë tjetër. Përveçse frikë nga drejtësia, ato nuk përçojnë asnjë mesazh trimërie. Përveçse të paefektshme në elektorat, ato e tkurrin edhe më tej besimin te ky grupim politik.
Shpërdorimi i seancës më të rëndësishme, miratimi i buxhetit pa asnjë debat dhe diskutim, përveçse mirë, nuk i shkakton asnjë të keqe qeverisë.
Me një ish-ministër Shëndetësia të marrë në hetim dhe me masë sigurie nga Prokuroria e Posaçme, opozita mund ta kishte shndërruar seancën e sotme në një debat të frytshëm se si dhe se pse qeveria vijon të japë miliona euro në buxhetin e vitit 2024 për një aferë korruptive dhe në hetim nga SPAK.
Me një ish-zëvendëskryeministër në arrati, opozita do duhej t’i ‘shkulte dhëmbët’ qeverisë, t’i kërkonte dhe të inkurajonte drejtësinë që të bënte edhe më shumë për hetimin e kësaj çështjeje, duke mos vijuar dhënien e fondeve të tjera për kontratat e inceneratorëve, deri në përfundimin e plotë të hetimeve.
Mirëpo, deputët e Rithemelimit dhe Sali Berisha nuk mund t’i ngrejnë këto çështje, sepse, në dallim nga Ilir Beqaj, që ka zgjedhur të përballet me drejtësinë dhe të mos e ankimojë në Apel masën e sigurisë, ata kanë zgjedhur të fshihen pas njëri-tjetrit: deputetët pas Berishës, sepse e konsiderojnë të fortë dhe shpresojnë vazhdimësinë post tij, ndërsa Berisha pas grupit parlamentar, sepse, nëpërmjet tyre, kërkon të mbajë sa më larg SPAK-un.
Ata nuk mund ta mbështesin SPAK-un dhe të gëzohen kur ai heton një aferë korruptive, sepse hetimi i qeverisë së sotme, paralajmëron të njëjtën gjë edhe për qeverisjen e djeshme.
Është prishur loja 30-vjeçare e pandëshkueshmërisë, ndaj kemi këtë situatë, këto shfaqje dhe këto pamje të çdojavshme.
Sigurisht që nuk do të vijojë gjatë, sepse, fatmirësisht, SPAK-u i ka veshët me dyllë, dhe vijon punën pa ndërprerje, pavarësisht se çfarë thotë qeveria ditën dhe çfarë bën Sali Berisha me shokët e tij natën.
Kur drejtësia të ketë folur dhe kur gjërat të jenë qetësuar, atëherë do duhet të fillojë politika, njerëzit të dëgjojnë alternativat dhe të fillohet të jepen edhe zgjidhjet.
Deri më sot nuk kemi politikë, sepse kemi një drejtësi që po heton një klasë politike dhe një kast që po kërkon të mbrohet dhe të mbijetojë me të gjitha mënyrat.
