Nga Skënder Minxhozi/
Lufta ndaj ministrit aktual të brendshëm ka qenë një ndër kauzat e para të opozitës së sotme, qëkurse pamë listën e ministrave që paraqiti Edi Rama në shtator të dy vjetëve më parë. Ka qenë më shumë një instikt politik dhe një merak i vjetër, i cili lidhej me personin e Sajmir Tahirit, por edhe me faktin se këtu duhej goditur. Një lëvizje taktike e diktuar nga aspekti delikat i postit të ministrit të brendshëm, bashkuar me alergjinë që shkaktonte personazhi konkret në sytë e Berishës, Nokës e të tjerëve.
Kalimi i javëve e rriti dozën e agresivitetit opozitar ndaj ministrit, sa më shumë që policia shqiptare bëhej gati të ndërmerrte operacionin e Lazaratit (debati për “mushkonjat” e drogës dhe aeroportet ishte në kulmin e tij). Më pas, kur RENEA pushtoi fshatin rebel të Jugut dhe kur prej andej nisën të evadohen qindra tonelata lëndë narkotike, armë dhe sende të tjera të ndaluara, agresiviteti i opozitës ndaj Tahirit arriti kulmin.
Megjithëse policia ju turr maleve të Veriut, gjithmonë në ndjekje të parcelave të kanabisit, duke lënë pas policë të plagosur e helikopterë të prishur, ministri i brendshëm sërish etiketohej si përdorues drogash, si miku i afërt i të gjithë të ligjve të imagjinueshëm, e si personi që përfaqësonte gjithçka diametralisht të kundërt, me postin që mbante.
Ky kontrast mes asaj që bënte dhe që ishte Sajmir Tahiri, dhe asaj që pretendonte opozita se ai përfaqësonte, përbën në fakt një rast politik, apo më mirë psiko-politik, që duhet analizuar. Nuk është hera e parë që e djathta përdor si mjet lufte ndaj një kundërshtari të caktuar, pikërisht të kundërtën e asaj që ky person është duke bërë.
Ka qenë një taktikë e vjetër e Berishës, një skemë logjike e tij e hershme, që të sulmojë pikërisht në pikën më të fortë, duke kërkuar efektin hutues që prodhon goditja e tij. Paradokset e tij kanë bërë të habiten shumë njerëz dhe ai e ka luajtur mjeshtërisht efektin surprizë që ato krijonin. Është një skemë logjike, ku realiteti i përmbysur përdoret si goditje me efekt.
E njëjta gjë po ndodh edhe me Tahirin aktualisht. Megjithëse qeveria e para 2013 nuk u pa të shkulte një rrënjë të vetme kanabis, megjithëse policia italiane deklaronte në gusht të atij viti se prodhimi vjetor i drogës së Lazaratit kapte shifrën e 4.5 miliard eurove në tregjet e pakicës, është po kjo listë politikanësh, deri dje drejtues të vendit, që sulmojnë nga mëngjesi në darkë policinë, ndërkohë që ajo i ka mëngët e përveshura për të shkulur mijërat e rrënjëve të kanabisit.
Nuk ka dyshim se goditjet e përqëndruara kanë krijuar destabilizim tek ministri i brendshëm dhe institucioni që ai drejton. Por duket se efekti i anatemimit permanent të gjithçkaje, po kthehet gradualisht në një tezë të konsumuar politike.
Opozita ka nevojë për një projekt qeverisjeje, jo për improvizime mushkonjash të ngarkuara me drogë. Zgjedhjet e fundit dëshmuan se qëndrimet acide ndaj njëri apo tjetrit politikan të majtë, adoptimi i një opozite që bën zhurmë nga fillimi deri në fund, me kauzën e kanabisit në gojë, nuk janë një strategji fort e mençur për t’u rikthyer në pushtet.
