Kjo është historia e Agim Murgut nga Bulqiza, që iku në Itali për një jetë më të mirë, në vitin e tmerrshëm të ‘97-ës. Ndonëse e kishte një biznes privat në Shqipëri, Agimi vendosi ta braktisë Shqipërinë pasi pak para ‘97-ës maskat i vodhën paratë me të cilat do ngrinte biznesin dhe për të nuk kishte më të ardhme në Shqipëri. Agimi rrëfeu për gazetaren Rudina Xhunga në rubrikën “Jeta ime” të emisionit “Shqip” në DritareTv se si iku nga Vlora me gomone në ‘97-ën në një anije të rrethuar nga maskat e armatosura. Unë jetoj në Milano, por varrin e kam rezervuar në Shqipëri, thotë Agimi.
“Kam 26 vjet në Milano, kam ikur nga Shqipëria në vitin 1997 me gomone nga Vlora. Kam hipur katër herë në gomone, herën e katërt arrita. Herët e tjera ose na ndiqte helikopteri ose kishte dallgë dhe na kthenin. Kisha frikë veç një natë kur kishte dallgë, por isha përgatitur se kisha marrë në një çantë një top kamerdareje në rast se do futeshim në ujë të më mbante topi mbi ujë. Kisha një shpresë të shpëtoja. Unë kam punuar në marinë dhe isha mësuar me detin, shokët e mi kishin frikë.
Ata që drejtonin anijen ishin të armatosur nuk flisje dot asnjë fjalë se përfundoje në det. Kur filloi dallga e madhe dolëm deri te gjiri ku del në det të hapur, sa kaluam grykën e Sazanit dhe Karaburunit, ata ndaluan dhe uji po na vinte nga sipër dhe u lagëm të gjithë. Asnjëri nga ne nuk fliste dot se nuk dije çfarë të ndodhte. Unë u them shokëve; “Nëse këta do të nisen sonte, asnjëri nga ne nuk shpëton i gjallë.” Ata u frikësuan shumë dhe kur tha ai i skafit që do kthehemi mbrapsht erdhëm në vete. Janë mbytur shumë njerëz, nuk do ishim ne të parët. Ne ikëm në kohën kur ishte nami i zi, të shtëna me armë gjithandej, njerëzit e armatosur.
Dhe aty ku rrinim në shtëpi, nuk shkonim pranë dritares, po rrinim mbas murit sepse kishim frikë mos na vinin plumbat rikoshet dhe na vrisnin. Unë ika nga Shqipëria sepse, kur hyri demokracia unë dola privat dhe blemë një makinë, nuk ishim keq, por atëherë u bë rrëmujë e madhe. Pak para ‘97-ës, duke bërë tregti maskat na vodhën lekët që morëm nga banka në Tiranë. Dhe u detyrova të marr rrugën e emigrimit, të vij për Itali. Atje nuk jetohej më, sidomos kur u hapën edhe depot e armëve dhe u shkatërrua çdo gjë. Unë sot jetoj në Itali, por çdo gjë, kujtimet i kam në Shqipëri. Unë e kam vendin në Shqipëri, edhe varrin e kam rezervuar pranë bashkëshortes së parë, në Shijak. Unë jetoj, punoj në Milano, por kam paguar një vend për të më varrosur në Shijak, aty ku prehet bashkëshortja ime e parë.”, rrëfeu zoti Agim Murgu për gazetaren Rudina Xhunga./m.j
