“Unë nuk kam vrarë. Nuk kam qëlluar kurrë ndaj një civil”, thotë Eitan. Kështu nis rrëfimin e tij në telefon edhe pse askush nuk e pyeti. Ai dëshiron të bëjë të qartë se ajo që ka ndodhur dhe po ndodh në Rripin e Gazës nuk lidhet me ndërgjegjen e tij. “Është ndërgjegjja ajo me të cilën duhet të përballemi”, shton Eitan, i cili preferon të mbetet anonim për arsye sigurie.
Më 7 tetor 2023, ish-ushtari mori një thirrje nga ushtria izraelite. “Isha 26 vjeç dhe studioja në universitet. Para këtij konflikti nuk kisha luftuar kurrë. Nuk kisha dyshime se çfarë ishte e drejtë të bëja pas tmerrit të Hamas-it”. Gjatë muajve të parë, njësia e tij patrullonte kufijtë, pastaj hyri brenda Rripit të Gazës. “Ajo që pashë ishte një parapamje e drejtimit që do të merrte beteja. Qëllimi ishte shkatërrimi total i Gazës, jo lirimi i pengjeve”, rrëfen Eitan, duke shtuar se ka qenë dëshmitar i përsëritur i asaj që e quan “krime lufte në terren”.
“Digjeshin shtëpi të pabanuara, ndërtesa, dyqane. Pastaj, qytete të tëra. Jo sepse kishte ndonjë terrorist të identifikuar, por për kënaqësinë e shkatërrimit”. Disa ushtarë, shpjegon ai, vepronin me një mentalitet hakmarrës dhe të zemëruar. “Dëshironin të hakmerreshin për njerëzit e torturuar dhe vrarë nga terroristët palestinezë, por për mua ishte tepër”. Kaq tepër saqë, kur në vjeshtën e vitit 2024 u thirr sërish në shërbim, Eitan refuzoi të kthehej në luftë.
Nuk ka të dhëna të sakta se sa kanë ndjekur të njëjtën rrugë, pasi shumë rezervistë kërkojnë përjashtime për arsye personale për të shmangur gjyqe. Disa studime tregojnë se në mobilizimet e fundit 30-50% e ushtarëve të thirrur kanë refuzuar. Ky është një problem për ushtrinë izraelite, e cila planifikon të nisë një ofensivë të re në Gaza, duke thirrur rreth 60 mijë burra dhe gra. Por pas pothuajse dy vjet konflikte në fronte të ndryshme, refuzimet e rezervistëve shtohen, ndërsa kuptimi i luftës vihet gjithnjë e më shumë në diskutim nga vetë ushtarët.
“Edhe nëse shefi i Shtabit të Përgjithshëm, Eyal Zamir, është kundër këtij plani, kjo do të thotë se ta çosh përpara është një zgjedhje çmendurie”, thotë Yotam Vilk, kapiten që ka luftuar 230 ditë në Gaza dhe është ndër themeluesit e “Soldiers for Hostages”.
“Nuk jam pacifist, jam sionist i bindur. Besoj se Izraeli ka të drejtë të ekzistojë dhe të mbrohet. Por strategjia e këtij qeverisjeje populiste dhe nacionaliste është konflikti i përhershëm: Unë nuk kthehem të luftoj”.
Benjamin Netanyahu ka kundërshtarë te “forcat e sigurisë, Zamir, komuniteti ndërkombëtar dhe, mbi të gjitha, shumica e popullit tonë”, shton kapiteni.
Sondazhet e fundit tregojnë se 80% e izraelitëve duan përfundimin e luftës dhe një marrëveshje për pengjet. “Shkatërrimi total i Gazës, zëvendësimi etnik i palestinezëve dhe okupimi ushtarak nuk do të sjellin një Lindje të Mesme të sigurt. Kur nacionalistët flasin për ‘fitore totale’, përdorin një slogan marketingu. Nuk mund të mundësh Hamasin kështu, duhet të ulen në tavolina”, shton kapiteni.
Rezervistët janë shtylla kurrizore e mbrojtjes izraelite. Pa këta 400 mijë burra dhe gra, ushtria do të ishte në vështirësi të mëdha. Shërbimi ushtarak është i detyrueshëm për të gjithë qytetarët nga mosha 18 vjeç, me kohëzgjatje 36 muaj për meshkujt dhe 24 muaj për femrat. Pasi përfundojnë shërbimin, ushtarët hyjnë në rezervë dhe mund të thirren për stërvitje ose emergjenca deri në moshën 38-49 vjeç, sipas rolit dhe gjinisë.
Eitan është në një chat grupi me shokë të tjerë: Shumë prej nesh vuajnë nga çrregullimi post-traumatik. Për të ndjekur urdhrat disa kanë vrarë, unë jo.
Shkrim nga Greta Privitera, Corriere della Sera
