Nga Shpëtim Luku
Deklarata e fundit e nënkryetarit të Partisë Demokratike, Luçiano Boçi, se opozita ka “forca për të bërë revolucion, por nuk do kufoma”, është një dëshmi kokëfortë e mënyrës sipërfaqësore dhe krejtësisht të gabuar me të cilën një pjesë e klasës politike e percepton dinamikën e ndryshimit shoqëror.
Në thelb, kjo frazë lë të kuptohet se revolucioni është një ngjarje me porosi, një shfaqje e cila mund të “organizohet” thjesht duke mbledhur njerëz, duke i dhënë një emër bombastik trazirave dhe duke kontrolluar “efektet anësore”. Ajo që PD e quan mundësi për revolucion, në këtë optikë, duket se është thjesht mundësia për të stisur rrëmujëra të maskuara nën etiketën e ndryshimit të madh.
Të gjykohet revolucioni si një mjet që mund të përdoret e të shmanget me vullnet, si një lëvizje shahu që mund të luhet ose të mos luhet, është një gabim themelor në llogaritje dhe në njohjen e historisë. Revolucionet nuk bëhen me regjizura. Ato nuk janë ngjarje të skenarizuara, ku liderët politikë fryjnë bilbilin dhe turma e pakënaqur rreshtohet për ndryshimin.
Në fakt, revolucioni është një proces i thellë, shpesh i dhimbshëm, që ndodh vetëm kur janë pjekur kushte objektive të pakapërcyeshme si
kriza ekonomike dhe sociale,
humbja e legjitimitetit të pushtetit, pjekuria e ndërgjegjes së publikut etj.
Historia, nga Revolucioni Francez e deri te ndryshimet e fundit në Evropën Lindore, tregon se flaka e revolucionit ndizet nga një akumulim i gjatë i këtyre faktorëve, dhe jo nga thirrja e momentit e një apo disa figurave politike.
Kur një drejtues politik si Luçiano Boçi gjykon dhe përllogarit se me një fryrje bilbili mund të bëjë revolucion, ai e banalizon kuptimin e ndryshimit historik. Ajo që paralajmërohet nëpërmjet një deklaratë të tillë mund të jetë një demonstratë e fortë, një protestë e dhunshme, apo edhe një tentativë destabilizuese, pra gjithçka tjetër përveç revolucionit.
Përdorimi i fjalës “revolucion” në këtë kontekst shërben më shumë si një justifikim moral për çdo akt që mund të ndërmerret, duke e ngritur atë në rangun e një detyre historike, pavarësisht nëse kushtet e vërteta për një gjë të tillë ekzistojnë.
Në një demokraci (sado e brishtë qoftë ajo), ndryshimi kërkohet dhe arrihet nëpërmjet institucioneve, debatit publik, dhe votës. Të kërcënosh me revolucion ndërkohë që flitet për “menaxhimin e kufomave” është jo vetëm një lojë e rrezikshme me zjarrin, por edhe një pranim i nënkuptuar që mjetet demokratike janë lënë pas dore. Kjo frymë, e cila i sheh trazirat si mjet legjitim të parë, tregon se elita politike, në vend që të ofrojë zgjidhje strukturore dhe vizion, kërkon të transferojë dëshpërimin e saj elektoral në rrugë.
Ndryshimi i vërtetë ndërtohet me mendim, program, dhe durim, jo me kërcënime skenarizimi të kaosit.
