Nga Carlo Bollino
Në një demokraci liberale, Parlamenti konsiderohet shprehja më e lartë dhe më e drejtpërdrejtë e vullnetit të popullit, sepse është i vetmi institucion kushtetues që buron nga vota e qytetarëve. Parlamenti përfaqëson zyrtarisht sovranitetin e popullit. Sot, megjithatë, ky vullnet po uzurpohet pa kaluar përmes votës, nga një grup protestuesish që janë vetëshpallur nga kryendrituri si “delegatë të popullit” dhe që kërcënojnë e sulmojnë deputetët gjatë ushtrimit të funksioneve të tyre kushtetuese.
Të shohësh deputetë të detyruar të largohen përballë një grupi prej rreth 100 protestuesish që bërtasin, apo t’i shohësh të poshtëruar me hedhje vezësh, nuk fyen Parlamentin dhe as politikanët. Fyen popullin që i ka zgjedhur. Shqiptarët kërkojnë drejtësi sociale, ndershmëri dhe respekt. Në vitin 2026 askush nuk dëshiron të rikthejë dhunën e dëshpëruar të viteve 1991 apo 1997. Jetojmë në një epokë tjetër dhe koha nuk kthehet pas, te Avni Rustemi, siç duket se shpresojnë disa.Në një demokraci evropiane ekziston vetëm një mënyrë për të zëvendësuar qeverinë, shumicën parlamentare dhe 140 deputetët: zgjedhjet. Kushdo që pretendon të marrë pushtetin duke anashkaluar votën e qytetarëve është ose një përmbysës i rendit kushtetues, ose një puçist. Dhuna “alla Berisha”, në të cilën po degjeneron protesta fillimisht paqësore e flamingove, është një arsye tjetër për të dënuar këta “revolucionarë” të rrjeteve sociale, të shfaqur nga hiçi, të cilët jo vetëm pretendojnë të uzurpojnë rolin e zgjedhësve dhe të qeverisë, por tashmë edhe atë të opozitës e madje edhe të mbrojtësve të flamingove. E bëjnë këtë pa pasur një parti, pa pasur një projekt politik të realizueshëm dhe pa as edhe një grimë koherence. Ndërsa godasin deputetët dhe denoncojnë “Parlamentin e krimit”, në platformat e tyre online kërkojnë që po ky Parlament të emërojë qeverinë e tyre teknike! Cili njeri me mend në kokë mund të besojë se kjo mund të ndodhë? Dhe kush mund të mendojë se, përballë skenave të dhunës që u panë sot para Parlamentit, Edi Rama do të vendosë vërtet të japë dorëheqjen? Po si mund të pranohet që të kriminalizohen efektivët e policisë, të cilët kanë detyrimin ligjor të mbrojnë deputetët dhe, për rrjedhojë, edhe të drejtën për të mbrojtur veten?
Dhuna është dhurata më e madhe që këta ekstremistë mund t’i bëjnë Edi Ramës. Të mos ndihen heronj, sepse skena të tilla shihen kudo në Evropë dhe në botë. Protagonistët e tyre quhen “black blok”: grupe anarkistësh të dhunshëm që shfaqen shpesh në hijen e çdo “revolucioni popullor” dhe që zakonisht bëhen shkaku kryesor i dështimit të tij, pikërisht për shkak të dhunës dhe anarkisë së ushtruar nga një pakicë ekstremiste. Ata janë përherë të margjinalizuar e pakicë në çdo shoqëri. Nga dhuna e rrugës, qeveritë dalin pothuajse gjithmonë më të forta.
Sulmi ndaj Parlamentit dhe agresioni ndaj policisë janë skenarë që Sali Berisha i ka përdorur me dhjetëra herë, me të njëjtën teknikë që përdorin sot koordinatorët e protestës: hedhin gurin dhe fshehin dorën, duke fajësuar policinë për dhunën ose duke ia lënë përgjegjësinë “qytetarëve të revoltuar”. Rezultati dihet: Partia Demokratike u reduktua në një forcë politike pothuajse simbolike. Tani mbetet për t’u parë se cili do të jetë fati i këtij “revolucioni” i të kryendriturit.
