Nga Arbër Hitaj
Çuditërisht shumë diktatorë janë ose kanë qenë fansa të lëvizjeve paqësore. Nicolás Maduro ishte një prej tyre, duke qenë një fans i muzikës dhe filozofisë së John Lennon, një nga muzikantët më epokal me qasje tërësisht pacifiste.
Me një karrierë të “pasur”, duke filluar si shofer autobusi apo truprojë dhe i paarsimuar, ai u kthye në një besimtar të verbër të ideve komuniste, shumë të përhapura në Amerikën e varfër Latine.
Idealistë të tillë kthehen shpejt në gjakatarë; çdo gjë e justifikojnë, filluar me vrasjen, pengmarrjen, shkatërrimin e vendit, dhunën ndaj rivalëve, dhe gjithmonë me justifikime për komplote e konspiracione! Disa prej tyre ende vijojnë për ish-presidentin e Venezuelës, Hugo Chávez.
Tjetër temë, kthehemi te Maduro! Pasi nuk fitonte dot zgjedhjet, filloi duke shkatërruar atë “pak” demokraci të mbetur nga Chávez, diktatori i njohur edhe për historitë rozë në botë, një prej tyre me supermodelen Naomi Campbell, qëllimi ishte vëmendja e shtypit rozë botëror, shpeshherë naiv dhe jopërmbajtësor.
Maduro ka disa “merita”, edhe pse pretendon se është me origjinë hebreje dhe të afërmit e tij u konvertuan në katolicizëm, i preu raportet me Izraelin dhe mbështeti Hezbollahun grup terrorist në Liban dhe Al-Quds, një grup paramilitar iranian.
Lidhje që i krijoi kur ishte Ministër i Jashtëm i Venezuelës, ndër të paktët në botë që nuk fliste asnjë gjuhë tjetër. Por nuk mbaron me kaq; lidhet me grupet paramilitare marksiste-leniniste të FARC ose mbetjet e tyre dhe futet edhe në botën e trafikut të drogës drejt SHBA-së, duke pasur zyrtarë të lidhur direkt dhe duke përfituar po ashtu.
E nuk mjaftonte me kaq, por dyshimet e forta në Venezuelë tregojnë se nuk është as venezuelian, por ka lindur në Kolumbi, duke shkelur ligjin pasi nuk lejohet të mbajë poste të larta pa qenë i lindur brenda territorit.
Ka shumë pika të rëndësishme në karrierën e një të ashtuquajturi politikan, por në fakt ngjan me atë të një lideri komunist të stilit Fidel Kastro, me motive të qarta krimineli. Ka shumë në kurrikulumin e zi të Maduros, unë nuk besoj se ka një të dytë, të paktën në Europën pas rrëzimit të Murit të Berlinit. Kjo e bëri të domosdoshëm ndërhyjen e presidentit Donald Trump me të drejtë. Por në Europë ka disa politikanë që kanë të përbashkëta me të, dhe është elementi i shpalljes “non grata” edhe pse shumë larg nga karriera e tij, fatmirësisht! Kthehemi te Maduro, mediat thonë se e negocioi dorëzimin tipik prek diktatori frikacak!
