Nga Ben Andoni
E para që duhet nënvizuar në rastin e debatit të kompozimit mbi elementin e bustit të Arbnorit është fakti i thjeshtë dhe i bukur që u vendos në parlamentin shqiptar. Fakti i hedh poshtë argumentet. Që do të thotë, Arbnori do të qëndrojë tashmë përbri politikanëve më të rëndësishëm të vendit, po aq sa edhe njerëzve të nderuar të kulturës.
Figura e tij, me gjithë luhatjet jo të pakta, qëndron në atë mjedis. Duhen vlerësuar maturia, por mbi të gjitha mënyra sesi mund të debatoje me këtë personazh, kur ishte i gjallë. Ndryshe nga shumë prej politikanëve shqiptarë të rangjeve ku ka arritur ai, me të cilët mbetet tejet i vështirë komunikimi, por mbi të gjitha përfillja e tyre, ai tregoi staturë të mirë.
Çdokush që kap poltronin e të parit të Kuvendit, që në protokoll nga rëndësia është një figurë në mes Numrit 2 dhe 3 të shtetit, transformohet. Fillimisht në përqasje me publikun dhe së dyti me atë që ai duhet të demonstrojë. Shumica e njerëzve të parë të Kuvendit më shumë e kanë konfuzuar parlamentin shqiptar, që edhe kështu është boll i ngatërruar. Jo se Pjetër Arbnori bëri ndonjë ndryshim të madh, por në kohën e tij, me atë egërsi që kishte politika shqiptare, ai shpalosi një nga vetitë e rralla të pak individëve shqiptarë: tolerancën dhe komunikimin.
Kjo është arsyeja që ceremonia e tij modeste, që u ngatërrua disi nga formacioni i tij politik, bashkoi shumë njerëz të kundërt dhe jo çuditërisht u propozua nga të Majtët, për të cilët ai nuk i kursente hokat e tij. Gjithsesi në këto momente, që janë kryesisht momente reflektimi kemi parë sesa probleme kemi me protokollin, me konceptin e nderimit dhe mbi të gjitha me kotësinë. Neve, si shqiptarë, jemi ndër popujt që kotësinë e kemi një nga atributet më të shqueshme.
Kotësia ka bërë që në vend, që momenti të ishte kohë përshpirtje për të ndjerin, të merreshin me punën e Sadik Spahisë, që për mendimin personal është një punë e arritur dhe e rrok më së miri personalitetin e Arbnorit. Autori ka punuar në një formë të përzier kompozimi me bustin, që shpalos të gjithë personalitetin e kësaj figure në aspektin politiko-artistik-social. Kuptohet se stonon me format e mirëfilli të busteve (përveç Fan Nolit, që është sërish një kompozim), që janë në hapësirën e lulishtes së parlamentit, por i shkon personalitetit të tij.
Gjithsesi, në këtë kohë harrese për këtë figurë të nderuar, që paradoksalisht lejen e kompozimit ia mohuan dhe përfaqësuesit e partisë së tij në Këshillin Bashkiak, rëndësinë më të madhe duhet ta marrë gjesti. Nga ato të pakët, që të bën të besosh se në këtë klasë politike…ka ndonjëherë dhe ndonjë kthjellim kalimtar. (Javanews)
