Nga Artur Zheji
Lufta politike në të përbrendshmet e Partisë Socialiste ka filluar të vlojë. Në prag të Kongresit. Është padyshim shumë mirë që ndodh kështu, për demokracinë e kësaj partie të madhe, demokraci e cila, nga një tregues i brendshëm partiak, reflekton drejtpërdrejtë dhe tërthorazi, në krejt sistemin demokratik në Shqipëri.
Sot Edi Rama ka shumë kundërshtarë të natyrshëm. Është Kryeministër dhe kryetar i Partisë më të madhe shqiptare. Përpos kësaj, Rama, ka “imponuar” një grup të vetin, sot gjithmonë e më i pushtetshëm, në kupolën drejtuese të kësaj partie dhe të qeverisjes. Duke e ngjyrosur PS-në simbas stilit të vet dhe personalitetit të vet, të cilin ca e mbiquajnë karizmatik dhe ca të tjerë e urrejnë. Por edhe këtu s’ka asgjë të re, në lidhje me dashuritë dhe urrejtjet me të cilat rrethohen pushtetmbajtësit e çdo kohe.
Sepse ambiciet e kryetarit aktual, kush nuk i ka nuhatur deri më tani, janë shumë më të mëdha, sesa maja e ajsbergut të atyre që duken.
Është e qartë që Rama, kërkon të gdhendë “markën” e tij, në palcën e logos së kësaj partie. Pra, jo thjesht si një fenomen kalimtar, por si një rindërtues dhe dominues fuqiplotë i kësaj force politike. Duke kërkuar hiç më pak se sa një simetri, me strukturën e partive të tjera konkurrente. Të cilat, vlen që ta kujtojmë, drejtohen edhe ato, përtej formës, në mënyrë vertikale.
Personalisht mund të kem shumë arsye për të qenë kritik me bilancet e krisura si qelqe, të qeverisjes së kësaj Shumice, porse në betejën e brendshme politike, edhe sot që flasim, Partia Socialiste nuk mund ta diskutojë seriozisht postin e Kryetarit të saj, kryeministër dhe dy herë fitues të njëpasnjëshëm të zgjedhjeve, 2013 dhe 2015.
Zgjedhje të fituara pa ngërçe të mëdha, me një aleancë inteligjente dhe bollshëm.
Nuk ka dhe nuk mund të ketë një kriter tjetër, përveçse fitores elektorale dhe politike, për të matur leverdinë egoiste që një parti investon apo vë në diskutim tek kryetari i saj. Sepse dihet, Partia (Parte-Pjesë) as nuk ka qenë dhe as nuk është tjetër përveçse një Grup Interesi, i një pjese të shoqërisë, kush e ngatërron thjesht me një Akademi të Etikës apo me një OJQ e specializuar në trajnime teorike demokratike, bën një ngatërresë të qëllimshme.
Rama, me mbështetjen e Metës, fitoi në Tiranë, zgjedhjet e vështira të vitit 2007. Humbi me dinjitet zgjedhjet e vitit 2009, falë përllogaritjeve të gabuara dhe tejet ambicioze. Dhe në 2013 fitoi zgjedhjet e përgjithshme, gjithsesi me koalicionin e domosdoshëm me LSI.
Kontestatorët e Ramës në PS, në të drejtën e tyre, luftojnë në të vërtetë për një rishpërndarje të influencave dhe pushteteve që zotëron kjo parti e stërmadhe. Aq më tepër sot, në zenith të pushtetit të saj. Mirëpo, kundërshtarët e Ramës, pavarësisht së Drejtës së tyre të pamohueshme politike, shtyhen edhe nga fakti se Rama, duket se përfaqëson për ta, asgjësuesin e plotë të së ardhmes së tyre politike primare.
Ndërkohë që Rama, nga ana e tij, është duke lundruar sot, në rrymën që dialektikisht, i është përcaktuar nga puna dhe roli i tij politik, i cili po hyn në dhjetëvjeçarin e tij të dytë.
Është e vërtetë që si Kryetar Partie, ai ka personalizuar jo pak drejtimin e “shtëpisë së vjetër” socialiste, duke e “pushtuar”, por edhe duke e transformuar në fituese atë.
Në logjikën e ngushtë të interesave partiake, Partia Socialiste ka ende nevojë për Ramën si kryetar të vetin.
Aq më tepër që Blushi dhe ca të tjerë që fshihen ende në hije pas tij, ligjërojnë vërtet mjeshtërisht këngën e “Mjerimit Politik”, të mosrealizimeve të pritura të qeverisjes aktuale, porse mjerisht janë vetëm komentatorë të shkëlqyer dhe tendenciozë dhe kaq.
Pa rekorde rezultatesh. Të pasprovuar në beteja direkte politike, ku duhet të marrësh plagë, të gjakosesh dhe të bësh realisht gjëra të prekshme. Qoftë edhe plot gabime për pasojë.
Thënë të gjitha këto, Blushi apo edhe të tjerë, ka të gjithë të drejtën sovrane të mos rrijë duarkryq. Por në të gjithë botën, tradita e sfidës së lidershipit bëhet në opozitë, ose mbas Humbjeve të forta Elektorale.
Kur Rama, përmes aksionit politik eferveshent që ndërmori, mbas humbjes elektorale 2009, me çadra, greva dhe zulma “kuti-hapëse”, ia doli mjeshtërisht të mbante me thonj kryesimin e PS, tani, sot pra, fitues i dy palë Zgjedhjeve dhe Kryeministër, duket si absurd të lëkundet.
“Provare non nuoce!” (ta provosh, nuk sjell dëm), thotë një fjalë e urtë italiane.
Dhe këtu jemi sërish në Lëmin e të Rejave që mungojnë. Në Marsin e ardhshëm do të kemi simbas të gjitha gjasave, të njëjtën Foto. Si përpara, ashtu edhe mbas Kongresit.
