Verdikti i historisë mbetet i kontestuar edhe pas largimit të gjithë kryeministrave nga zyra, por pak prej tyre kanë qenë në krye të debatit dhe armiqësive, qysh ka qenë e vazhdon të jetë Tony Blair. Me mandatin kryeministror kundërthënës që mori fund në maj të vitit 2007, zoti Blair ia ka shtuar shkallën kundërthënies edhe më shumë, shkruan sot e Diela me Koha Ditore. Ajo po vazhdon të rritet edhe më pas përfundimit të detyrës në krye të qeverisë së shtetit ishullor. Korrupsioni, shmangjet e tij të vazhdueshme
Zoti Blair ia ka dalë të marrë kryesimin në korrik të vitit 1994 dhe vendosi “të modernizonte” Partinë Laburiste, kështu që ai më fort kishte mbështetur se refuzuar kapitalizmin. Tony Blair gjithashtu kishte kërkuar të sundonte në interes të gjithë vendit, e jo vetëm për të mirën e shtresës punëtore dhe sindikatave tregtare.
Meqë kishte ardhur në pushtet pas katër palë zgjedhjesh të dështuara radhazi të laburistëve, 1979, 1983, 1987 dhe 1992, formula e zotit Blair doli se ishte jashtëzakonisht e suksesshme.
Zoti Blair i fitoi zgjedhjet e përgjithshme në majin e vitit 1997, me një fitore të thellë kundër qeverisë diskredituar konservatore. Me dallim të madh fitoi edhe në zgjedhjet e vitit 2001, dhe triumf shënoi edhe në të tretat, megjithëse me dallim të vogël më 2005. Askush në historinë e laburistëve nuk ia ka dalë t’i fitojë tri palë zgjedhje radhazi dhe të mos humbë në asnjë palë prej tyre.
