Nga Dionis Xhafa
Të lexosh prof. Rexhep Qosen ose intervistat që ai jep është një kënaqësi e vecantë. Ndër të rrallët njerëz në hapësirën shqipfolëse që në fjalët të cilat i flet, shumë vështirë se gabon. Në intervistën e fundit, Qosja e kritikon Ramën në disa pika, edhe pse është një nga mbështetësit më të flaktë të qeverisë aktuale të Tiranës. Një pikë mjaft interesante e kritikës së tij ndaj Ramës ishte ajo e sjelljes së kryeministrit shqiptar karshi politikanëve serbë, të tillë si Vuciç, Daciç apo Nikoliç.
Të gjithë këta politikanë të sotëm të Serbisë janë përlyer në një mënyrë apo tjetër me ish-presidentin gjakatar serb, Slobodan Millosheviç, Mlladiç apo Karaxhiç. Jo vetëm kaq, por të gjithë këta akoma më 2015 vijojnë të përdorin një retorikë nacionaliste serbe, sidomos kur bëhet fjalë për Kosovën. Më keq nga këta duket të jetë Tomislav Nikoliç, politikan ky i rritur me atë brez të serbëve, që kanë ngritur shtatin së bashku me mitet për Serbinë dhe për Kosovën. Aq sa së fundmi do të thoshte se “nëse njohim Kosovën, në Serbi shpërthen luftë civile”.
Fjalor i këtillë sa nxit mjerisht përplasjet dhe urrejtjet etnike shqiptaro-serbe, me element të theksuar fashisoid. Vërtetë Rama nuk është dhe nuk mund të akuzohet si nacionalist populist sikundër ishte Berisha, por dashamirësia e tij mjafton për kombin serb, por jo për politikanët e Serbisë. Kombi dhe drejtuesit e tij nuk mund të ngatërrohen asesi. Ka qenë një makineri e tërë, politikanë, akademikë, shkrimtarë dhe intelektualë serbë ata që kanë ngulur në shpirtrat e serbëve një mit të gjallë për Kosovën.
Anti-shqiptarizmi është promovuar që nga shkrimtari dhe nobelisti Ivo Andriç, Millosheviç e deri tek i ashtëquajturi “babai i kombit serb”, Dobriça Qosiç. Në këtë këndvështrim, dashamirësia e Ramës mjafton vetëm ndaj serbëve si etni, ndaj kombit serb si fqinj yni, por asesi me liderë të këtillë të Serbisë. Kur politikanët serbë “të shkulin nga zemra” mitet dhe parimet fashiste mund të ketë dashamirësi edhe me ta. Kosova e pavarur është realitet i pakthyeshëm, njohur me vendim të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë. Aq realitet që nuk kthehet, sa tashmë edhe ata serbë që kanë qenë dikur anti-shqiptarë të thekur kanë thënë se “Kosova është e humbur”.
Qosiç përpara se të ndërronte jetë e tha këtë dhe tashmë edhe kreu i Akademisë të Serbisë, Vladimir Kostiç nënvizoi se populli serb duhet ta dijë se Kosova është tjetër shtet. Qosiç, sa duket foli për Kosovën e pavarur përpara se të ndërronte jetë, si për tu pastruar nga qymyri i zi nacionalist anti-shqiptar që e ka nxirë tërë jetën. Kështu, pa njohje të Kosovës nga Vuçiç, Daçiç apo kushdo politikan tjetër serb, nuk ka sesi të ketë dashamirësi ndaj tyre, pasi bëhesh palë me njerëz që mendojnë si fashistë. Takimet si të zakonshme me njerëz që kanë të rrënjosur në zemra fashizmin, janë në fakt marrëzia e një internacionalizmi të pakuptimtë.
Reagime anormale për deklaratën e Vladimir Kostiç
Do të mjaftonte deklarata e Vladimir Kostiç, se Kosova është e humbur, që të vihej në alarm e gjithë elita intelektuale serbe. Si në ndonjë çmenduri kjo elitë do të vijonte të vinte theksin tek idetë e vjetra nacionaliste dhe aspak përparimtare. Për çudinë e vet, në një vend ku gjoja kryeministri është kryetar i Partisë Progresiste. Sikur ti kishte kapur ndonjë panik, zyra e presidencës serbe doli e para të cilësonte Kostiçin si “të çmendur”. Kjo zyrë , që në fakt është zëri i presidentit serb Tomislav Nikoliç, e vinte Kostiçin edhe në kushtet se ai “po mohonte gjurmët e të parëve të vet në Kosovë ”. Si në një marrëzi kolektive nacionaliste, Vulin po ashtu me tone të ashpra do të sulmonte kryeakademikun e Serbisë .
Ndërkaq, Vuçiç u shpreh haptazi se Serbia nuk do ta njohë Kosovën dhe se askush, as nga ndërkombëtarët, nuk ia ka bërë një kërkesë të tillë shtetit serb. Politika doli të jetë kaq e fortë në Serbi, aq me rrënjë të thella të një nacionalizmi gati primitiv, saqë klasa politike serbe e kushtëzoi Akademinë e Serbisë të deklarohej lidhur me ç’ka thënë kryeakademiku. E gjitha ç’ka mund të thuhet është se kemi një klasë të tërë politikanësh të rritur në një frymë gati-fashizmi, pak të hapur ndaj botës dhe se kjo lloj qasje që ata e kanë shërben më tepër që ta mbajnë të gjithë kombin serbin në n robërinë e një nacionalizmi të verbër. Pra, një elitë politike që duhet të mësojë popullin për udhë të drejtë , vetëm sa e çon atë në regres. Si mund të sillesh me këta politikanë sikur gjithçka është krejt normal? Rama jo pak ka gabuar në sjellje me ta, pasi vetë qëndrimet e tyre duan një sjellje që ti tundë nga themelet në qëndrimet e veta fashizoide. Aq më tepër, kur e kanë ngritur një furtunë të tillë në gotë , qëndrimi ndaj tyre në të ardhmen, nga Tirana, duhet të ishte më i fortë .
