Shqipëria për mua ka pasur opozitë, vetëm në vitet 1991 deri në 1996. Doktorrrri sot mund të duket tragjikisht qesharak, por nuk e harroj kurrë mbledhjen e famshme për rrëzimin e Qeverisë së Stabilitetit, kur i vetëm, përballi kundërshtarët dhe tradhëtarët. Nuk harroj Fatos Nanon nën pranga, ndërsa qesëndiste Bendon dhe qeverinë e plepave. Si dhe shtypjen që i bëri nga burgu i Bënçës, lëvizjes karrikemarrëse të Delfinëve të Doktorrrrit. Këto kanë qenë, pavarësisht vështirësive të fillimit të tranzicionit, vitet e një politike të pastër, të pandikuar nga interesat, grupet apo grupimet, pa avionë charter e zyra opozitare me qera dy mijë euro, si ajo e Doktorrrrit tek Kulla e shtrenjtë e malësisë, në mes të Tiranës. Kujtoj Gjinushin që në emër të parimit, la qeverinë. Dhe nuk ju bashkua tavolinave të Priftit dhe të Frrokut, por bashkë me Milon zgjodhën rrugën e gjatë e të vështirë në opozitë, për të kundërshtuar një kushtetutë, që vërtet bënte Doktorrrrin mbret, por do t’u siguronte edhe atyre një vend të përjetshëm në oborrin e tij.
Por gjërat ndryshuan pas vitit 1997-1998, kur opozitë më nuk pati, por vetëm parti që ndiqnin turmat e xhindosura. Këto dy vite sistemi politik në Shqipëri vdiq dhe u zëvendësua fillimisht më një formë kaotike që tentonte t’i përshtatej humorit popullor që ndryshonte me shpejtësi dhe më pas grupeve të interesit, që thasët e parë me para, i bënë ose me privatizime të pisëta maksimumi me letra me vlerë, ose me kontrabandën e armëve, cigareve, drogës e karburanteve, aq shumë të stimuluar nga thyerja “patriotike” e embargos së OKB nga Doktorrrrri. Dhe këtu opozita, në rolin e saj kushtetues he funksional, u zëvendësua nga pazaret.
Shenjat e para ishin dhënë që në vitet 90, me udhëtimet e Cekës me Alinë, apo mërzinë e Preçit dhe Pashkos, për ikjen e padëshiruar nga qeveria. Me tradhëtitë në selinë rozë, sponsorizuar nga Doktorrrri dhe miqtë e tij italianë, apo dhe me “kuislingun” Sali Rexhepi, atë doktorrrrin nga Librazhdi, që hyri në parlamentin e përdhunuar të zgjedhjeve të vitit 1996, duke thyer bojkotin e Opozitës. Por pas viteve ’97-’98, gjërat ndryshuan. Vendi fitoi një farë stabiliteti dhe rimëkëmbjeje ekonomike, çka bëri të dukej arkaik qëndrimi idealist i opozitës. Doktorrrrit të shkretë, i dilnin çdo ditë në protestë, jo më shumë se 50 vetë, kryesisht bodigardë, kushërinj, shokët e Cunit dhe Bardha e çmendur. Të tjerët rrëshqitën. I pari Pollo, i cili tentoi edhe të vidhte stemën, duke vjedhur në fakt jo pak vota opozitare në 2001. Por edhe republikanët, megjithë look-un “luajal” opozitar, hanin e pinin e shqepeshin me “naçut”, që i mbanin me lekë, e darka, në shkëmbim të votave të dhëna fshehurazi, apo mungesave “me arsye”. Ballistët e Rroqit, i qëndruan besnik stigmës së filmave të Kinostudios dhe u shitën shpejt për pula të pjekura (pse do prisnin ata sa të mblidhej fshati, dmth sa të fitonte opozita?).
Më pas lindi LMN, e cila nuk i shpëtoi dot akuzave, së paku për miq të përbashkët biznesi me kolegët e qeverisë. Gjithsesi Kaçi është pak për të vërtetuar se bëhej fjalë për një tradhëti ndaj interesave të Opozitës, sesa më shumë një luftë e brendshme për pushtet brenda saj. Të vetmen lëvizje që kujtoj, është largimi i Imamit dhe Preçit në 2004, drejt PD ende në opozitë, si dhe s’po llogaris Nikollën, se atij vështirë t’i gjesh arsye në luhatjet e tij në këto 25 vjet. Nikolla zakonisht ka arsyet e veta. Ah po, edhe Paulini, por malësorët si ai, ende kanë një sedër që vlen më shumë se pushteti. Një sindromë e ngjashme që kapi së fundmi edhe Tom Doshin. Por në një llogari përmbledhëse, vetëm Preçi më rezulton personi i vetëm që e ka kaluar, jetën e tij publike dhe politike kryesisht në opozitë, nëse nuk llogarit gjashtë muajt si ministri i Kulturës në qeverinë e Stabilitetit, si dhe (as) një muaj, si ministër, së bashku me Preçin tjetër, Zefin.
E kujtova Preçin, kur pashë Idrizin, në tryezën e aleatëve të Ramës dhe Ndokën të bënte si i nxehur me PD në emisionin tim. Por më shumë më kujtoi Preçi se përse opozitat nuk funksionojnë në këtë vend, kur e pashë të vetmuar në qëndrimet e tij kundër kryeministrit, ndërsa Sandri, Çili dhe Davidofi mbronin me patos…. Edi Ramën.
Për fat të keq, në vendet e varfëra, opozitat janë një luks i papërballueshëm. Sepse në një vend ku të gjithë hapin sytë, për një copë bukë, copë licensë apo privatizim, vetëm nga qeveria, ku 70 përqind e biznesit, varet nga tenderat e qeverisë dhe gratë, motrat, çunat e gocat e deputetëve të opozitës, janë thuajse të gjithë në punë të qeverisë që duhet të kundërshtojnë, është e vështirë të kuptosh nëse Preçi është idealist, apo thjesht inkoherent, që mbetet i vetëm në opozitë, thuajsë gjithmonë. Në Shqipëri paradoksalisht është vështirë të rrish me shokë në opozitë, e aq më tepër të japësh premtime besnikërie. Pasi opozita tek ne është i vetmi profesion, që nuk të jep bukë.
Si ajo barcaleta, kur babai përpiqej t’i përgjigjej me shembull konkret pyetjes së djalit: “O Ba, ça domethënë BQ?”. Dhe babi i shkretë që mer një shembull të thjeshtë nga koha kur kish qënë në Burg: “Eh mor djalë, a e ma men Kujtimin? Ai ishte shoku im i qelisë. Meqë femra nuk kishim, e lamë me fjalë ta bënim me njëri-tjetrin. Javën e parë do ma hipte ai, javën e dytë, do ja hipja unë. E kshuuu… Kaloi java e parë, erdhi e dyta dhe ishte rradha ime. Por Kujtimi më doli fjale. U tregu BQ. A e kuptove tani?”
Nga Sokol Balla
Redaksia Online
(Javanews.al)
