Pse “Flamingot” nuk po kthehen dot në Lëvizje?!

Nga Ben Andoni

Protesta me simbolikën e “Flamingove” tashmë po i afrohet të 20 ditëve. Energjia dhe mllefi publik i veshur me një simbolikë kaq ekzotike ka nxjerrë një Shqipëri tjetër. Tejet qytetare. Të mbarsur me probleme dhe halle. Të mllefosur. Dhe, nga shumë edhe të pashpresë. Janë të shumta reagimet e protestuesve që po kërkojnë organizim ndryshe, por jo pak edhe ata që e anatemojnë dhe e përqeshin. Protesta e përditshme ka krijuar një statusquo, ku me të drejtë një pjesë e njerëzve mendojnë se po shprehen të papërfaqësuarit dhe po mllefojnë një pjesë e popullsisë që vërtetë përballen me probleme dhe të rinj pashpresë. Po krijohen gati dy kategori: ata të sheshit të bashkuar dhe të vetëm dhe ata të tjerët, identifikuar me Ramën. Janë shtuar edhe shumë shtirakë që tashmë kanë mundësi të shfrehin populizmin e tyre fals. Megjithatë jashtë atyre argumenteve që mbron Rama; çka thotë Brukseli; vetë protestuesit; për një pjesë të shqiptarëve mbetet një dilemë: A do mundet ndonjëherë tjetër publiku shqiptar të mobilizojë një të tillë protestë. Në ditët e fundit, protesta është njësoj. E njëjta koreografi. I njëjti organizim. Është shtyrë vetëm një orë. Tashmë kemi gati të njëjtat fabula me leksik të ndryshëm. “Shqipëria e re”, slogani i dashur në fillim, tashmë po artikulohet më pak, sepse një pjesë e kupton se ka privacione. Do të thotë punë dhe përkushtim. Kjo bën më shumë sens për bashkëmoshatarët e atyre të Gjeneratës Z. që punojnë në administratë dhe kadastër dhe të vjedhin duke të parë me gjak të ftohtë, ashtu si një pjesë që ka përvetësuar benefite dhe projekte dhe në kuadër të këtij entuziazmi duhet t’i lëshojë…A mundet vallë dikush, prej tyre dhe ta bëjë këtë?!

Protesta deri tani ka të gjitha shenjat e një proteste të organizuar mirë, kurse të shkojë në Lëvizje që e trand pushtetin do një peshë më të madhe dhe orientime të sakta. Autoriteti duhet të kuptojë se përballë ka njerëz që nuk ikin. Çdo lëvizje, në fakt, fillon si protestë. Sot, e kësaj dite, dihet vetëm versioni zyrtar që incidenti në Zvërnec dhe pasiviteti i Policisë së Shtetit shërbeu, por askush nuk mund ta kuptojë dot frymën kaq të madhe. Teorikisht, 95% e protestave bjerren, kurse janë vetëm 5% që kthehen në Lëvizje kur njerëzit vendosin: “Nuk do të ikim derisa të marrim përgjigje”. Kjo është dilema te “Dëshmorët e Kombit”. Protesta ende është në fillim, sipas oratorëve dhe kërkon pa asnjë argument kundërshtues dorëheqjen e Ramës, burg për të dhe Berishën. Por, tashmë që të kthehet në lëvizje do të duhej një shkallë e tretë. Ajo që kërkon organizimin. Janë shumë syresh tani dhe kjo pjesa e protagonizmit e shumë oratorëve syresh po e përball publikun me shumë personazhe. Aman, nëse do të shkonte në Lëvizje, do të nxirrte liderin e identifikuar qartë, strukturën, planin, duket të kishte fonde të dukshme dhe strategji. Kjo e fundit po përflitet se do të jetë më e qartë. Veçse zvarritja po e bën pushtetin të marrë oksigjen, kurse publiku po lodhet nga historia, patetizmi dhe mungesat….

Protesta nuk po bëhet dot lëvizje edhe pse ka një sërë organizimesh që mëtojnë se e mbajnë protestën dhe shpirtin e saj, kur në fakt mbeten qytetarët me ndjesinë e tyre që po e inkurajojnë. Këtë bënë kryeqytetasit edhe në kapërcyell të ’90 por erdhën ata që e çuan vendin në këto hulli, ku sot urrejtja është e tillë sa shprehet edhe me parullën nacionaliste: “Shqipëria e shqiptarëve, vdekje tradhtarëve!”, rrënjët e së cilës identifikohen qysh nga periudha e Lëvizjes Kombëtare dhe kohë-ndërtimi i shtetit shqiptar. E ngjashme si nacionalizëm radikal edhe me parulla të tilla në vende të tjera.

Shqipëria ka nevojë për ndryshim, kjo po duket hapur, por protestës i duhet shumë të shndërrohet në lëvizje. Të paktën ata që duan ta drejtojnë, apo fraksionet e ndryshme duhet të kuptojnë që duhet të krijojnë një hierarki. Në ditët në vazhdim do të kuptojmë shumë gjëra. Një studim i botuar në British Journal of Social Psychology vëren se fraksionet e ndryshme politike arrijnë të formojnë aleanca të përkohshme (të njohura si Querfront) kundër një autoriteti të përbashkët. Mbështetje kanë faktin se e konsiderojnë si opozitë të përbashkët, por problemi janë se nuk kanë vlera të përbashkëta. Ky është armiku sot i “Flamingove” dhe trishtimi i njerëzve që presin ndryshim. Vlerat e përbashkëta dhe objektivi afatshkurtër dhe afatgjatë. (Javanews)