Nga Kreshnik Spahiu
Ndryshimi mes Venezuelës dhe Shqipërisë është i qartë: Kryetarja e opozitës në Venezuelë, Maria Corina Machado, çmimin Nobel për Paqen e ndau me presidentin Trump dhe konsiderohet një nga njerëzit më të besuar të SHBA.
Kryetari i opozitës në Shqipëri është Non Grata nga SHBA dhe kërkon t’i heqë çmimin e paqes Altin Dumanit, i dekoruar nga SHBA.
Presidenti i Venezuelës, vendi me rezervat më të mëdha të naftës në botë, refuzonte çdo marrëveshje tregtare me SHBA dhe ishte një kërcënim ideologjik kundër Washingtonit.
Kryeministri i Shqipërisë ka nënshkruar çdo projekt me dhëndrin e Trump, qeverinë amerikane dhe NATO-n.
Maduro nuk drekonte as me Ivanka Trump… Prandaj, ndryshimi në Shqipëri nuk vjen nga Trump.
Komentet që thonë se SHBA mund të sulmojë Shqipërinë vijnë nga idiotë të pashpresë, të mashtruar pikërisht nga ata që Amerika i ka në listën e zezë.
Ndryshimi në Shqipëri do të ndodhë vetëm kur vendi të ketë një kryetar opozite si Maria Corina Machado, që bota t’i japë çmimin “Nobel” jo për ndërtim kullash me leje nga “Rama-duro”, por për avokatinë ndaj të drejtave dhe lirive themelore të kombit shqiptar.
Pyetja pse SHBA nuk e trajton Shqipërinë njësoj si Venezuelën buron nga një keqkuptim i thellë mbi mënyrën se si funksionon politika e jashtme amerikane. SHBA nuk vepron mbi baza morale apo emocionale, por mbi interesa strategjike, energjetike dhe gjeopolitike.
Venezuela u përball me presion maksimal sepse:
- zotëron rezervat më të mëdha të naftës në botë,
- refuzoi bashkëpunimin ekonomik me SHBA,
- ndërtoi një ideologjianti-amerikane,
- u pozicionua pranë Rusisë, Kinës dhe Iranit.
Në këtë kontekst, SHBA ndërtoi dhe mbështeti një opozitë të pranueshme ndërkombëtarisht si alternativë politike.
Shqipëria, përkundrazi:
- është anëtare e NATO-s,
- nuk ka burime strategjike që sfidojnë interesat amerikane,
- ka një qeveri që bashkëpunon me SHBA dhe strukturat perëndimore,
- përfaqëson stabilitet, jo kërcënim, në Ballkan.
Prandaj, SHBA zgjedh ta menaxhojë Shqipërinë përmes diplomacisë, reformës në drejtësi dhe sanksioneve individuale, jo ta destabilizojë.
Thelbi i analizës është se ndryshimi politik nuk importohet nga Washingtoni. Ai vjen vetëm kur një vend prodhon vetë një opozitë me kredibilitet moral, kauzë reale dhe mbështetje ndërkombëtare, jo përmes figurave të diskredituara apo iluzioneve për ndërhyrje të huaj.
