Nga Ardit Rada
Katër javë më parë, protesta e opozitës gjeti një simbol të pazakontë ndërkombëtar. Eurodeputetja italiane Ilaria Salis zbriti në Tiranë e mahnitur nga kauza e flamingove, duke lënë të kuptohej se në Shqipëri po zhvillohej një betejë me përmasa europiane. Pamjet bënë xhiron e rrjeteve sociale, organizatorët u ndjenë të legjitimuar dhe propaganda e ditës shpalli se Evropa kishte zgjedhur anën e protestës.
Por në politikë ka një zakon: lajmet e djeshme plaken shpejt. Sot, e njëjta Ilaria Salis është dënuar nga Gjykata e Milanos për pushimin e padrejtë nga puna të dy ish-bashkëpunëtorëve të saj në Parlamentin Europian. Vendimi e detyron të paguajë mbi 300 mijë euro dëmshpërblim. Një lajm që nuk e bën automatikisht të pavlefshme çdo kauzë që ajo ka mbështetur, por që shton një tjetër emër në listën e “miqve ndërkombëtarë” të opozitës shqiptare, të cilët më shumë se për transparencën e tyre, bëhen të njohur për problemet që mbartin.
Më parë kemi parë emra si Elmar Brok, Thomas Zdechovsky e figura të tjera që kanë hyrë e dalë në mbështetje të PD-së me deklarata të forta, akuza bombastike dhe një angazhim që shpesh ka ngritur më shumë pikëpyetje sesa besim. Sa herë opozita premton se “Evropa është me ne”, zakonisht del se Evropa është thjesht një eurodeputet në kërkim nga drejtësia e vendit të tij.
Por edhe më interesante se historia e këtyre eurodeputetëve është fati i vetë protestës. Çdo ditë e më shumë, ajo po i ngjan çadrës së famshme të Lulzim Bashës në vitin 2017. Edhe atëherë gjithçka nisi me entuziazëm. U fol për revolucion demokratik, për mosbindje civile, për përmbysje politike. Çadra u shpall zemra e rezistencës. Çdo ditë pritej “dita vendimtare”. Çdo javë premtohej se pushteti ishte në orët e fundit.
Pastaj ndodhi ajo që ndodh zakonisht kur pritshmëritë ndërtohen mbi slogane. Njerëzit nisën të largoheshin. Turmat u pakësuan. Entuziazmi u zëvendësua nga rutina. Derisa revolucionarët që besonin te marrja e pushtetit në tavolinë u pakësuan aq sa përfundunan në një çadër. Kjo e fundit, që duhej të ishte simboli i një lëvizjeje popullore, u kthye në një dekor ku më shumë kishte karrige bosh sesa mbështetës. Apo hollë-hollë, më tepër po ngjallte bezdi për kalimtarët sesa shpresë.
Edhe shumica e VIP-ave që u afruan për një fotografi apo një fjalim solidariteti nuk u bënë kurrë pjesë e betejës. Nuk hynë në politikën e Partisë Demokratike, nuk kandiduan si deputetë, nuk mbajtën mbi supe asnjë barrë të asaj kauze. U larguan po aq shpejt sa erdhën, duke e lënë çadrën me të njëjtët njerëz që e kishin thurur në fillim.
Sot, protesta aktuale po ndjek të njëjtin itinerar. Fillimisht u shit si një lëvizje qytetare që do të trondiste themelet e qeverisë. Më pas u mbush me personazhe ndërkombëtarë të rastit, të cilët hynë në skenë për disa pastime në Instagram. Ndërsa dita-ditës, pjesëmarrja bie, kauzat ndryshojnë sipas nevojës së ditës dhe energjia e fillimit po zëvendësohet nga lodhja e zakonshme që reflektohet në pjesëmarrje dhe deklaratat me fjalor banal. Dhe i gjithë nervozizmi shfaqet dukshëm si pasojë e pjesëmarrjes, që kanë mbetur po aq saç mbante dikur çadra e Bashës.
Historia ka një mënyrë të çuditshme për të përsëritur vetveten. Herën e parë si dramë, herën e dytë si farsë.
Protesta e flamingove rrezikon të mbetet në kujtesë jo për flamingot, as për kauzat e saj, por si vazhdimi natyral i çadrës së vitit 2017.
Me një ndryshim të vogël: Nëse për Lulzim Bashën vinte ndonjë ndërkombëtar tek-tuk për të negociuar, këtyre të protestës po ua kapin ndërkombëtarët si Zhukovin… në ajër.
