Nga Mero Baze
Kriza politike në Kosovë ka hyrë në një spirale që po gëlltit brenda saj shtetin e ri të Kosovës. Albin Kurti është i vendosur ta thellojë krizën, nëse shqiptarët dhe serbët nuk gjunjëzohen para tij dhe t’i dhurojnë gjithë pushtetin që nuk e ka fituar me votë.
Kjo krizë politike, e nisur gati dy vite më parë, ka në qendër të saj populizmin e Albin Kurtit kundrejt SHBA-së dhe Bashkimit Evropian, që është fuqia elektorale e tij. Duke testuar kufijtë e antiamerikanizmit dhe frymës antiperëndimore në Kosovë, duke përdorur një pjesë trushpëlarë të diasporës së Kosovës, së cilës i ka mbetur ora në vitet tetëdhjetë, dhe populizmin brenda në Kosovë, ai e ka sjellë Kosovën në këtë situatë ku ose duhet pranuar dështimi i shtetit, ose duhet pranuar Albini, edhe pse nuk i ka votat për gjithë pushtetin.
Aleanca e tij me Vjosa Osmanin u shkërmoq, pasi u pa se ajo mund të ishte një mekanizëm për zgjidhjen e krizës, edhe pse vetë ajo ka ndihmuar që Kosova të arrijë në këtë ditë. Ndarja me të u bë pikërisht pse ajo dukej e preferuar e SHBA-së.
Tani opozita e Kosovës ka vetëm një shans: ta ndajë këtë histori si histori antiamerikane dhe kundër Kosovës, ose si histori dorëzimi të tyre para Albin Kurtit.
E përsëris që kjo është një zgjidhje poshtëruese për klasën politike të Kosovës, por është më e mirë sesa poshtërimi i shtetit të Kosovës prej tyre për hir të pushtetit.
Edhe pse është jo dinjitoze për ta, ata duhet t’i drejtohen formulës së presidentit në zarf nga qeveria amerikane, si në vitin 2011.
Pas rrëzimit nga Gjykata Kushtetuese të zgjedhjes së Behgjet Pacollit, Kosova rrezikonte të hynte përsëri në krizë institucionale dhe potencialisht në zgjedhje të parakohshme. Më 5–6 prill 2011, Hashim Thaçi (PDK), Isa Mustafa (LDK) dhe Behgjet Pacolli (AKR) zhvilluan negociata intensive, me ndërmjetësimin e ambasadorit amerikan Dell, dhe më 6 prill u arrit marrëveshja: të tria partitë do të mbështesnin Atifete Jahjagën, në atë kohë zëvendësdrejtore e përgjithshme e Policisë së Kosovës, një njeri krejt i panjohur për skenën politike dhe opinionin publik. I vetmi lajm që gjendej online për të ishte se kishte marrë pjesë në masat e sigurisë gjatë vizitës së Presidentit Bush në Tiranë.
Ishte e qartë se emri i saj u dha në një zarf të mbyllur, siç dhe u përfol publikisht. Edhe pse në momentin kur u zgjodh Atifete Jahjaga presidente, raporti i forcave që vinte nga zgjedhjet parlamentare të 12 dhjetorit 2010 nuk mjaftonte që presidenti të zgjidhej vetëm me votat e tri partive, zgjedhja e saj u arrit në Kuvend edhe me 11 vota të padeklaruara. Pra, u provua që në finale Kosova kishte një kujdestar të saj, SHBA-në, që ndërhyri dhe e zgjidhi krizën.
Sot Kosova është në krizë pikërisht se ka humbur kujdestarin e saj, SHBA-në. Albin Kurti ka luftuar gjatë t’ia arrijë kësaj dite dhe sot në Kosovë kemi për herë të parë skalione antiamerikane që mund t’i ketë zili dhe ISIS-i.
Por kjo nuk ka rëndësi. Testi duhet kryer përsëri. Një opozitë e fragmentuar, që nuk merret dot vesh as për të pirë kafe me njëri-tjetrin dhe që Kurti i relativizon, duke u dhënë detyra shtëpie, duhet të bashkohet në kërkim të një zarfi të ri të mbyllur, për ta ndarë përfundimisht çështjen nëse Kurti e pranon një porosi nga SHBA-ja apo jo.
Presidenti në Kosovë dhe ashtu është një figurë formale dhe nuk ia vlen të hedhësh në erë shtetin e Kosovës për një emër. Kurti s’po kërkon një emër, po kërkon një president që, mes të tjerash, ta përdorë edhe kundër SHBA-së e BE-së, për të vetmen gjë që nuk e përdorte Vjosa Osmanin.
E vetmja frikë që kam është se SHBA-ja mund të thotë: “Nuk dua t’ia di më për ju.” Ky do të ishte dënim me vdekje për shtetin e Kosovës.
Tani ky test duhet bërë, pasi edhe nëse nuk zgjedh presidentin, zgjidh një enigmë të madhe: nëse Kosova është më aleate e SHBA-së apo jo. Nëse me votat e Kurtit kjo aleancë rrëzohet, atëherë situata është më e qartë: Kosova duhet të nisë të riçlirohet nga ata që ishin kundër SHBA-së më 1999.
E dimë të gjithë adresën. E dinin dhe avionët e NATO-s.
