Nga Ben Andoni
Kur në vitin 2013 u ravijëzua aleanca PS dhe LSI, atëherë shumë pak besohej se do të ndryshonte diçka në thelbin e demokracisë shqiptare. Sali Berishës i kishte ikur realisht një nga njerëzit që e kishte mbajtur me vështirësi në mandatin e tij të dytë, kurse Edi Ramës, që ishte në zenitin e tij politik po i afrohej një pikë mbështetje e jashtëzakonshme. Tashmë fitorja e mandatit të parë të Ramës nuk kishte më dyshime. Të asaj kohe ishin anatemat nga më të ashprat për Ilir Metën, që iu delegua roli i Jagos. Por Ilir Meta ishte mësuar dhe nuk mund të jetojë dot pa anatemën.
Politikani, që e bëri karrierën e tij të madhe, pa bërë dhe një ditë të vetme punë, veç politikës pak i interesonte kjo. Me partinë e tij, që e trazoi realisht politikën shqiptare, Ilir Meta, dy herë kryeministër, zv/kryeministër dhe disa herë ministër ishte i qartë: Do të zgjaste ambicien e tij dhe tashmë do shkonte edhe më sipër. Por fillimisht i duhej të kurohej nga batërdia që kishte lënë me aleatin e tij në dy pothuaj mandatet sëbashku. Dhe, Meta e bëri shumë të lehtë largimin në emër të parimeve dhe një drejtimi të ri të vendit.
Aleatit të tij i mbeti thjesht të hapte sytë. Ndërsa herën e parë e kishte marrë pas fjalën kundër tij Sali Berisha, që e kishte akuzuar për vjedhjen e floririt të Krrabës, bandit dhe vrasës, por pastaj kishte drejtuar me të dhe madje krahë-për-krahë; tashmë i vinte rradha Edi Ramës të merrte pas fjalët që akordoi pas vëzhgimit të videos Meta-Prifti, duke e quajtur provë të korrupsionit të qeverisë, ku Meta ishte zv/kryeministër. Apo si thuhej në atë kohë skenari i hajdutërisë apo hajduti i kapur i gjallë. Në fakt, Meta ia doli që t’i mbijetonte Drejtësisë sonë dhe provat ndaj tij u gjykuan jo të mjaftueshme. 21 Janari që pasoi do të mbetet një nga momentet më të dhimbshme të demokracisë shqiptare se deri ku shkuan dy partitë kryesore, madje duke përdorur njerëzit e thjeshtë. Një element: një nga viktimat kishte aq pak të hodha në xhep sa nuk i dilnin as për të ngrënë.
Mbi këtë moral erdhi Ilir Meta sërish në pushtet, tashmë si Kryetar Kuvendi, në atë që quhet nevoja e domosdoshme për rrotacion. Dhe, pak vite më vonë, në poltronin më të madh protokollar të shtetit, si mbrojtës i kushtetutës.
Megjithë kufizimet e mëdha të tagrit të vet, Ilir Meta, u riciklua sërish por jo në mbështetje të zgjidhjes së problemeve por të shtimit të tyre. Paradoksi i zgjedhjeve, pamundësia e ekuilibrimit të palëve e bën punën e tij krejt të dobët. Në vend të kësaj kanë mbetur batutat dhe deklaratat që realisht e cënojnë imazhin e presidencës. Sot, të gjithë flasin për Kushtetutën, por të gjithë e keni përdhosur, sepse edhe presidenca e rradhës me Ilir Metën lindi e vdekur. Rama është me këtë rast jo pak fajtor me parashikimet e tij për ngërçin që solli me flirtin me të. Ajo që na mbetet ne dhe realisht të vjen në kokë është fjala e Konicës: që Zoti e ruan Shqipërinë, sepse po të ishte për ne, do të na kishte marrë lumi me kohë. (Javanews)
