Nga Pëllumb Kulla
Përvoja e këtyre viteve paskomuniste na thotë që tek ne votat nuk ngjitin, nuk durohen!
E këtë zhvillim nuk ka zot që ta gëlltitë, se për nder, sidomos humbjen ne nuk e gëlltisim dot.
Ja, dalin ca mendjellinj dhe thonë me bujë e me sokëllimë se “po u prekën votat, Shqipëria do të ndizet flakë.
E thonë këtë ata që humbin. Se po fituan atyre as u plas për prekje votash.
Me fjalë të tjera dhe më të thjeshta, ata nuk kanë nevojë të maten nëpër kutira votimi. Ata e dijnë që janë më të pëlqyerit. Ata e dijnë që i tërë populli i do dhe kundërshtarët e tyre urrehen egërsisht. Por, zyrtarisht, ata nuk janë dot fitimtarë vetëm kur votat masakrohen, vidhen.
Shkurt votimet në Shqipëri nuk duhen më!
Le të njoftohet BE-ja, USA, OKB-ja e tërë organizatat nën qiejt e kësaj bote!
A nuk ka ardhur koha ta braktisim këtë sistem të ndyrë të trashëguar nga e kaluara e këtyre demokracive të shpifura perëndimore?
Jam i mendimit që tani e tutje t’i braktisim fushatat e shtrenjta zgjedhore, të lemë rehat parlamentet, KQZ-rat e komisjonet! Le të djegim kutitë e urryera të votave dhe t’u bëjmë thirrje përkrahësve të dalin në rrugë dhe sheshe dhe t’i dalin zot vendit! Populli nuk ka nevojë për tërë ata parazitë zgjedhorë, bile nuk ka nevojë as për policira dhe gjykata.
Populli është sovrani, populli është shumë i mënçur. Populli e di vetë se cili kryetar bashkie është fajtor, cili ministër ka vjedhur, e cili kryeministër është krimbur në para. Masat popullore e dinë dhe se sa duhen dënuar këta biçimër. Kushtrimi i revoltës, i brohoritjes dhe i përplasjes me kundërshtarët, shqiptarët i tërheq deri në orgazëm.
Do të jetë një mrekulli sikterisja e votimeve!
Çdo palë do të ketë simpatizantët e vet në shesh. Të dy palët do t’i mobilizojnë pasonjësit e bashkuar dhe në çdo dy vjet, – dy, se katër janë të gjatë dhe të mërzitshëm! – ata do të përplasen në një përballje popullore, para kryeministrisë.
Dhe, në kryeministri, në atë ndërtesën e madhe të bulevardit, ballë Komitetit Qendror, le të futet pala më e fuqishme, ajo më e apasjonuara, më e përndezura, më e armatosura. Thjesht, ajo që di t’i shkulë më mirë pllakat e Dëshmorëve të Kombit! Dikush këto përplasje mund t’i quajë edhe Luftë Civile, a përplasje popullore, si t’i vijë atij për mbarë!
Dhe ashtu le të jetë, se kjo zgjidhje do të tregojë kush është pala më e fuqishme në numur luftëtarësh, më e etura, më e gatshmja për fitore.
Le të përpiqemi të hedhim bazat për një luftë civile, por për një luftë civile të bukur, të ndershme, njëherë në dy vjet! Dhe për ndershmërinë, as mos dyshojë njeri te ne shqiptarët! Se ne kemi Kanunin e Maleve, që na detyron të jemi të ndershëm.
Meqë deri tani ata që kanë përfunduar jashtë kulltuqeve të pushtetit, kanë demaskuar hilet, por nuk u është zënë besë dhe ata kanë dalë që kanë dalë në shesh, përse këtë praktikë të mos e përfshijmë dhe ligjërojmë në kushtetutë?
Se, për nder, ka më lezet të humbësh me luftë, se sa në paqe, me ato palo monitorime (që blihen!), me vëzhgues hipokritë (që blihen dhe ata), me amerikanë dhe europianë, që përgëzojnë proceset. Phë! Humbja në luftë nuk është kurrë e turpshme. Ne e respektojmë forcën, bile ne kemi respektuar edhe diktaturën, se ashtu ndiheshim të shfajësuar.
Po kështu?! E po për nder, nuk ka më poshtëruese, nuk ka më të uryera se votimet!
Sidomos ato, që humbim!
