Rritja shpërthyese e borxhit publik të SHBA-së po fillon të marrë një dimension gjithnjë e më evropian.
Me borxhin total të SHBA-së që tani tejkalon 40 trilionë dollarë, presioni nuk kufizohet vetëm në Uashington, por po transmetohet edhe përmes tregjeve të obligacioneve në kostot e financimit të qeverive evropiane, sipas ‘Politico’.
Transmetimi bëhet përmes një mekanizmi shumë të thjeshtë: sa më shumë që SHBA-të detyrohen të ofrojnë rendimente më të larta për të tërhequr kapital investimi, aq më shumë presion ushtrohet mbi pjesën tjetër të tregjeve të borxhit sovran.
Dhe kjo po ndodh në një kohë kur shtetet, bizneset dhe grupet e teknologjisë po konkurrojnë për të njëjtat fonde të disponueshme.
Luftërat, një popullsi në plakje, rritja e shpenzimeve për mbrojtjen dhe investimet masive nga gjigantët amerikanë të teknologjisë në inteligjencën artificiale po krijojnë një mjedis ku kërkesa për para po rritet më shpejt. Rezultati është rendiment më i lartë i obligacioneve dhe huamarrje më e shtrenjtë.
‘Politico’ thekson se tregjet kanë filluar tashmë ta çmojnë këtë rrezik të ri, me rendimentet e obligacioneve qeveritare në të dyja anët e Atlantikut që lëvizin ndjeshëm më lart.
Domino amerikane në shanset evropiane
Presioni është tashmë i dukshëm në Evropë. Rendimenti i obligacionit 10-vjeçar gjerman, një pikë referimi kyçe për eurozonën, kohët e fundit arriti nivelin e tij më të lartë që nga viti 2011.
Në të njëjtën kohë, rendimenti i obligacionit 30-vjeçar të thesarit amerikan u ngjit në nivelin e tij më të lartë në 19 vjet, duke e ngritur më tej standardin për koston globale të parasë.
Për qeveritë evropiane, ky zhvillim përkthehet në rritje të kostove të shërbimit dhe rifinancimit të borxheve të tyre tashmë të larta.
Problemi është veçanërisht i mprehtë sepse qeveritë thirren të financojnë njëkohësisht mbrojtjen, shpenzimet sociale, tranzicionin e gjelbër, investimet dhe interesin e borxhit. Ndërsa kostoja e huamarrjes rritet, hapësira fiskale është e kufizuar.
Politico vlerëson se disa vende të BE-së mund të përballen me zgjedhje të pakëndshme: ose rritje të taksave, ose ulje të shpenzimeve, ose tolerancë më të madhe për deficitet në rritje.
Franca në qendër të presionit
Rasti më tipik është Franca, ku rritja e rendimenteve ka marrë tashmë një dimension të fortë politik.
Marine Le Pen ka shfrytëzuar përkeqësimin e tregut francez të obligacioneve, duke e quajtur atë “një faturë të pamëshirshme për 10 vjet makronizëm” dhe duke bërë thirrje për një ndryshim rrënjësor në menaxhimin e financave publike.
Nga ana tjetër, ish-Ministri i Financave Bruno Le Maire kundërshtoi duke thënë se partia e Le Pen ka kundërshtuar vazhdimisht masat e rregullimit fiskal, duke përfshirë reformat që synojnë kufizimin e shpenzimeve të ardhshme.
Pas përballjes politike qëndron një problem thjesht ekonomik: rreziku i rifinancimit.
Ndërsa obligacionet e vjetra franceze të emetuara me norma interesi jashtëzakonisht të ulëta maturohen, Parisit po i kërkohet t’i zëvendësojë ato me një borxh të ri, shumë më të shtrenjtë. Diferenca në kosto po grumbullohet gradualisht dhe po e rëndon gjithnjë e më shumë buxhetin e shtetit.
Shpenzimet e interesit në Francë pritet të rriten ndjeshëm nga rreth 30 miliardë euro në vitin 2020 në 124 miliardë euro deri në vitin 2030.
Kjo është një shumë e madhe që përndryshe mund të financonte investime, spitale, lehtësime tatimore, shpenzime për mbrojtje ose projekte të tranzicionit të gjelbër.
Fundi i epokës së parave të lira
Problemi francez është në fakt pjesë e një ndryshimi më të gjerë evropian.
Borxhi publik i eurozonës është rritur nga rreth 66% e PBB-së në vitin 2007 në pothuajse 88%, pas krizave të njëpasnjëshme, nga kriza financiare e vitit 2008 deri te pandemia dhe trazirat gjeopolitike të viteve të fundit.
Për më shumë se një dekadë, kjo barrë mbeti e menaxhueshme falë normave jashtëzakonisht të ulëta të interesit. Nga viti 2009 deri në vitin 2022, Banka Qendrore Evropiane e mbajti koston e parasë në nivele që u lejonin shteteve të rifinanconin borxhet e tyre pothuajse pa probleme.
Kthimi i inflacionit e ka prishur këtë ekuilibër.
David Rees i Schroders sheh të mundshme edhe dy rritje të normave të interesit prej 0.25 pikë përqindjeje deri në fund të vitit, një zhvillim që do t’i mbante kostot e financimit të larta.
Kështu, letrat me vlerë të emetuara një dekadë më parë me kosto pothuajse zero tani duhet të rifinancohen me norma interesi shumë më afër niveleve historikisht normale.
Italia dhe Spanja në një pozicion të ndryshëm
Presionet nuk janë të shpërndara në mënyrë të barabartë.
Italia ende ka borxh publik jashtëzakonisht të lartë, por përballet me një ndryshim relativisht më të vogël në kostot e rifinancimit. Rendimentet e letrave me vlerë të reja nuk janë dramatikisht të ndryshme nga nivelet që vendi paguante një dekadë më parë, kur ende mbante barrën e krizës së borxhit.
Spanja, në të kundërt, është mbështetur në rritjen e shpejtë të popullsisë dhe të PBB-së, të cilat zgjerojnë bazën tatimore dhe e bëjnë më të lehtë shërbimin e borxhit publik. Borxhi i saj pritet të bjerë përsëri nën 100% të PBB-së.
Megjithatë, të dy vendet po hyjnë në një periudhë politikisht të ndjeshme, me vitin 2027 që sjell gara kritike zgjedhore në shumë ekonomi evropiane. Politico vëren se cikle zgjedhore priten gjithashtu në Greqi, Finlandë, Estoni, Sllovaki dhe Poloni.
Kjo do të thotë që qeveritë do të duhet të balancojnë disiplinën fiskale me kërkesat e votuesve për më shumë përfitime ose taksa më të ulëta.
Pse askush nuk po flet ende për një krizë të re borxhi?
Pavarësisht kushteve të përkeqësuara, skenari bazë nuk parashikon një përsëritje të krizës së borxhit sovran evropian të dekadës së kaluar.
Deficiti i përgjithshëm buxhetor i eurozonës mbetet rreth gjysma e atij të SHBA-së, ndërsa BE-ja dhe BQE-ja kanë krijuar më shumë mekanizma mbrojtjeje dhe menaxhimi të krizave sesa në vitin 2010.
Në të njëjtën kohë, reformat e qeverisë Friedrich Merz në Gjermani mund të mbështesin rritjen si në ekonominë gjermane ashtu edhe në atë evropiane në afat të mesëm.
Megjithatë, zona e sigurisë është ngushtuar.
Olivier Blanchard, një ish-ekonomist kryesor në Fondin Monetar Ndërkombëtar, paralajmëron se ekziston një zonë e gjerë ku një krizë mund të shfaqet ose të shmanget në varësi të humorit të investitorëve. Për Francën, ai madje e konsideron të mundur që kjo “zonë rreziku” të ketë filluar tashmë.
Dhe këtu qëndron thelbi i analizës së Politico-s: borxhi amerikan prej 40 trilionë dollarësh nuk është një problem i izoluar fiskal.
Në një treg global ku SHBA-të marrin hua shuma të mëdha, gjigantët e teknologjisë investojnë miliarda në inteligjencën artificiale dhe qeveritë evropiane rrisin shpenzimet e tyre të mbrojtjes, konkurrenca për kapital po bëhet më intensive.
Sa më shumë para thith tregu i borxhit amerikan, aq më i lartë është rendimenti që kërkojnë investitorët nga huamarrësit e tjerë.
Në këtë mënyrë, kostoja e borxhit amerikan mund të shndërrohet në para më të shtrenjta për të gjithë Evropën, në një kohë kur financat publike janë tashmë nën presion dhe hapësira politike për ulje ose rritje të reja të taksave po bëhet gjithnjë e më e ngushtë.
