Thomas Harding, një ndër editorët e rubrikës së Destinacioneve, në Telegraph Travel, media prestigjioze britanike, shtron pyetjen: Pse Shqipëria?
“Sepse”,- thotë z.Harding, në fund të një reportazhi mbresëlënës për vendin tonë, i cili përcillet nga sytë e familjes së tij që e vizitoi,-“ është diçka ndryshe në Europë.”
“Nuk është bregu i Amalfit, por ka sharmin e tij dhe ka rezistuar në mënyrë të habitshme duke qenë e izoluar. “- thotë ai, duke shtuar se pafajësia e Shqipërisë do të shkelet kur sekreti i saj të dalë më në publik.
Reportazhi si më poshtë:
“Shqipëri?!” – bërtiti miku im avokat, kur mësoi nga zonja Harding për destinacionin tonë të pushimeve. Përgjigjja, me pak fjalë, ishte se ne po merrnim një aventurë. Në një intervistë politike për këtë gazetë me Edi Rama, kryeministrin e vendit, ai e përmendi Rivierën Shqiptare dhe sa e virgjër ishte krahasuar me Italinë. Shqipëria zakonisht ngjall shumë paragjykime, pak pozitive. Por në Tiranë, kryeqyteti, kisha gjetur një qytet të lezetshëm: bulevarde të gjera, restorante të mira dhe të lira dhe një projekt i pikturës pasteliste moderniste të Ramës në strukturat sovjetike.
Perspektiva e një perlë të fshehur u provua tërheqëse: a kishte një vijë bregdetare evropiane aq sharmante sa Amalfi, por pa turmat dhe çmimin? Me disa rezerva, znj. Harding u bind. Por si do të reagonin fëmijët?
Dy më të mëdhenjtë – Darcy, nëntë vjeç dhe Charlie, tetë – duke dashur të vizitonin një safari kenian, e dinin që do të isha më i kujdesshëm me shijen time pas një udhëtimi katastrofik në Francë. Barnaby katërvjeçar nuk e njihte Shqipërinë dhe ishte mjaft i lumtur që po shkonte kudo.
Të shkonim atje ishte pengesë tjetër. Ka fluturime direkte në Tiranë, por bregdeti kryesor është pesë orë me makinë, në jug. Për fat të mirë, Korfuzi është vetëm pak milje nga Shqipëria dhe ka një aeroport të mirëmbajtur nga EasyJet dhe shumë tragetë që ju çojnë në portin shqiptar të Sarandës.
Destinacioni ynë i fundit, qyteti i vogël i Dhërmiut, ishte me makinë 90 minuta larg, duke kaluar malet që ngjiten nga deti. Toka duket praktikisht e pandryshuar nga shekulli i 19-të, kur Lord Bajroni udhëtoi këtu. Në këtë mënyrë, komunizmi punonte në avantazh të Shqipërisë. Enver Hoxha, i cili ishte diktator nga viti 1944 deri në vdekjen e tij në vitin 1985, deklaroi bregdetin një zonë ushtarake, e prerë për të gjithë, duke përfshirë edhe zhvilluesit. Shtëpitë që tani e kalojnë tokën shkëmbore janë më funksionale, por ato nuk dominojnë.
Në qytetin bregdetar të modës së vjetër Qeparo, ne u vendosëm në vilën tonë, të cilën e zgjodhëm nga një agjenci shqiptare. Në shumë mënyra, turizmi është ende në fillimet e saj. Ne zgjodhëm vilën, pamjen e padukshme, sepse çmimi ishte i drejtë.
Kemi kaluar ditë të gjata dhe të izoluara në plazhet e Qeparos, Dhërmiut dhe Borshit. Një ditë kemi thyer monotoninë me një udhëtim në Gjirin e Jalës, ku shfaqej pamja e aventurës së Shqipërisë.
Një ditë tjetër kemi rezervuar një udhëtim me varkë në Sazan, ishulli më i madh i pabanuar i Shqipërisë, i cili ndodhet në mënyrë strategjike midis deteve Adriatik dhe Jon. Sigurisht, kjo nuk është një veprimtari tipike e pushimeve të plazhit, por jam një ish-korrespondent i luftës dhe fëmijët e mi më pëlqejnë. Edhe gruaja ime dukej sikur po udhëtonim nëpër një rrugë malore spektakolare, në portin e Vlorës, në kërkim të anijes, e cila do të na çonte në plazhet e gadishullit të Karaburunit dhe në Sazan.
Ne u kthyem në vilën tonë, ku zbritëm për të kërkuar plazhin e fshehtë të vetëm rreth kryqëzimit. Më vonë atë mbrëmje, ne u ulëm në një tarracë prej druri në restorantin e Luçianit në Dhërmi, që kaploi Detin Jon, si dielli i vendosur – bukuria e të cilit la edhe fëmijët në heshtje./monitor
