Përse në PD, të gjithë prodhojnë dhunë?

Nga Artur Ajazi

E krijuar afro 30 vite më parë si Parti Demokratike, e propoganduar me të madhe si “parti e vlerave demokratike perëndimore”, apo dhe si “parti europianiste” së fundi, kjo forcë politike nuk dihet por, gjithmonë prodhon, dhunë. Dhunë verbale, fizike dhe institucionale, madje dhuna është aq konkrete tek ajo parti, sa që baza e saj edhe sot pas 30 vitesh demokraci, nuk arrin ta kuptojë ardhjen në pushtet pa mjetet e dhunës. Shpesh kam patur rastin të jem prezent, mes anëtarësh dhe militantësh të Partisë Demokratike, në kohë pushteti dhe opozite, dhe gjithmonë prej tyre (e përcjellë natyrisht nga lart-poshtë) kam dëgjuar togfjalish të frikshme “ah sa të vijmë ne në pushtet, mjerë ata çdo të heqin” apo dhe “kjo qeveri duhet larguar me dhunë, me kallash, me tanke”, etj, etj. Dhuna, ka qenë, është, dhe do të mbetet kryefjala e çdo drejtuesi qëndror dhe lokal të asaj partie.

Çdo drejtues seksioni, grupseksioni, çdo drejtues lokal apo i ndonjë strukture në qendër të asaj partie, termin “dhunë” e ka parafjalë të bisedimeve dhe takimeve, reagimeve dhe arritjeve, sukseseve dhe dështimeve. Megjithëse ajo parti nuk u krijua nga dhuna, por nga elita intelektuale e këtij vendi, të cilët me dhunë u flakën prej andej, duket sikur dhuna e çdo lloji, është “oksigjeni” që mban bashkuar edhe sot pakicën e mbetur atje. Të gjithë kujtojnë se si, nga mbledhjet e kryesisë, Kuvendit Kombëtar apo Këshillit Kombëtar, se si nga aktivet e saj në Tiranë dhe rrethe, rriheshin dhe nxirreshin me dhunë nga salla, intelektualë që akoma nuk e kishin provuar ç’ishte “liria dhe demokracia e brëndshme” në PD. Të gjithë e kujtojnë se si , emra të spikatur të fushave të ndryshme, me grada shkencore, që ishin afruar tek Partia Demokratike duke besuar se gjenin vetveten, marreshin prej zhelesh, rriheshin dhe kërcënoheshin, kur ata ngriheshin kundër të Madhit.

Të gjithë ne kujtojmë se si, janë rrahur ish-themelues dhe ish-propogandues të asaj partie nga xhupzinjtë që mbushnin sallat e aktiveve, apo se si janë rrahur edhe gazetarë që kishin kurajon të shkruanin dhe denonconin skandalet financiare dhe trafiqet që bëheshin asokohe hapur nga njerëzit e afërt të kupolës drejtuese. Dhuna , ka qenë dhe mbetet edhe sot pas 30 vitesh, rruga e vetme me të cilën Lulzim Basha ka frymëzuar dhe ushqyer ndjekësit e tij. Mjafton të kujtojmë dhunën e paparë shtazarake, të 5-6 muajve protesta “paqësore” të një force politike që jeton, punon dhe programon vetëm akte dhune. Kjo filozofi mesjetare, ka detyruar prej dy dekadash, të largohen jashtë vendit, dhjetra e qindra emra të spikatur që dikur kontribuan për Partinë Demokratike , dhe më vonë u trajtuan si lecka të shqyera.

Dhuna në PD, vjen si trashëgimi, mjafton të analizojmë periudhën 6 vjeçare, se si veproi edhe Lulzim Basha sapo u bë kryetar, me zërat kundër, duke i përzënë ata dhunshëm përfundimisht nga ajo parti, sikur ta kishte çiflik. Ndaj unë nuk habitem për “dhunën verbale” që Lulzim Basha akuzohet nga bashkia e Tiranës, gjatë vizitës që ai u bëri 2-3 studentëve, duke u “qarë” hallet. Ndoshta kjo duhet parë më tepër si reagim normal, i një kryetari partie, që vjen nga një forcë politike që trajton vetëm dhunën, si opsion dhe zgjidhje të problemeve.