Në Moskë raportohet një përplasje e re brenda rrethit të ngushtë të pushtetit të Vladimir Putin, ku dy figura të rëndësishme të administratës së Kremlinit janë përfshirë në një konflikt për kontrollin e listave zgjedhore për Duma-n.
Bëhet fjalë për Sergei Kirienko, një nga njerëzit më të afërt të presidentit dhe strateg kryesor elektoral i sistemit politik rus, dhe ministrin e Mbrojtjes Andrej Belousov, i cili konsiderohet si një figurë në rritje e ultranacionalizmit dhe e rrethit ushtarak.
Belousov ka kërkuar që ai vetë të ketë kontrollin mbi përzgjedhjen e veteranëve që do të hyjnë në parlament, por Kirienko është kundërpërgjigjur duke argumentuar se futja e figurave ushtarake në politikë mund të krijojë rrezik të humbjes së kontrollit mbi sistemin, duke përmendur si shembull rastin e rebelimit të grupit Wagner dhe të Prigozhin në vitin 2023.
Ky konflikt shihet si i pazakontë për strukturën e pushtetit në Rusi, ku zakonisht vendimet politike merren në mënyrë të centralizuar dhe të kontrolluar nga vetë presidenti Vladimir Putin. Tensioni mes dy zyrtarëve pasqyron gjithashtu balancën e brishtë midis aparatit politik dhe atij ushtarak, në një kohë kur lufta në Ukrainë ka rritur ndikimin e figurave të lidhura me frontin.
Nga njëra anë, Kirienko përfaqëson logjikën e kontrollit politik dhe manipulimit elektoral, ndërsa nga ana tjetër Belousov po fiton popullaritet si një figurë e ashpër, e lidhur me ushtrinë dhe me narrativën patriotike dhe fetare. Kjo e bën atë të mbështetur edhe nga disa struktura të Kishës Ortodokse, e cila mbetet një shtyllë e rëndësishme e legjitimitetit të pushtetit në Rusi.
Situata krijon një dilemë për Putin: nëse mbështet Kirienkon, rrezikon të zhgënjejë strukturat ushtarake dhe veteranët e luftës; nëse mbështet Belousovin, mund të dobësojë kontrollin e procesit elektoral dhe të rrisë ndikimin e aktorëve të paparashikueshëm brenda sistemit.
Ky konflikt duket se tregon një rritje të tensioneve të brendshme në Kremlin, ku mungesa e opozitës së jashtme ka bërë që rivalitetet të zhvendosen brenda vetë elitës qeverisëse. Kjo shihet si një shenjë e nervozizmit politik në Moskë, në një periudhë kur pushteti përpiqet të ruajë stabilitetin mes luftës, sanksioneve dhe presioneve të brendshme.
