Përfitimet e Berishës nga kundërshtimi i masës së sigurisë “detyrim paraqitje”

Nga Mero Baze

Gjykata Kushtetuese ka rrëzuar sot pretendimet e Sali Berishës se masa e parë e sigurisë e dhënë ndaj tij në tetor të vitit 2023, për detyrim paraqitje dhe ndalim të lëvizjes jashtë Shqipërisë, ishte e paligjshme, pasi duhet të kalonte nga Parlamenti.

SPAK në atë kohë argumentoi se masa nuk prekte lirinë personale të deputetit dhe nuk kishte arsye të kalonte në Kuvend.

Natyrisht, nuk do të ndryshonte gjë edhe po të kalonte në Kuvend, pasi shumica është kundër Berishës, por kapja e tij pas këtij pretendimi nuk ishte betejë juridike, por politike.

Berisha u përpoq dhe gjeti një arsye për të thyer formalisht masën e sigurisë me qëllim që ajo të shtrëngohej në arrest shtëpie.

Kjo masë i siguroi Berishës për gati një vit dy privilegje:

Privilegji i parë ishte viktimizimi i tij fals, duke u kapur pas pretendimit se ai ishte mbyllur në arrest shtëpie, sepse kërkoi një të drejtë kushtetuese që sot u provua se nuk e kishte.

Duke u viktimizuar si një lider opozite në “arrest shtëpie”, i cili nuk ka kush t’i udhëheqë partinë sepse i ka mbetur në dorë Flamurit, ai në të vërtetë po bën gati alibinë e humbjes dhe rezultatit katastrofik që pritet të marrë partia e tij në zgjedhje.

Privilegji i dytë kishte të bënte me shmangien e dështimit të tij nëse do të lihej i lirë.

Gjatë këtij viti, që ai ka qëndruar në “arrest shtëpie”, ka pasur privilegjin të mbajë çdo natë një fjalim nga dritarja, të cilin e dëgjojnë 20 veta poshtë tij. Por ama ka gjetur një mënyrë për të mbushur ditën dhe për t’u justifikuar për dështimet.

Nëse ai do të ishte i lirë, me masën “detyrim paraqitje”, siç e kishte vendosur fillimisht gjykata, do të dështonte plotësisht.

Do të dështonte pasi jo vetëm që nuk do të mund të përmirësonte gjendjen e opozitës me objektivin e tij për ta përdorur elektoratin si “xhandarmëri” të familjes Berisha, por nuk do të kishte as fuqinë fizike për të marrë pjesë në takime në rrethe dhe në Tiranë.

Dështimi i tij do të ishte më i rëndë, më i prekshëm dhe më i pakorrigjueshëm në të ardhmen.

Kështu, së paku e shtyu një vit në dritare, duke u justifikuar se i ishte bërë padrejtësi dhe duke shpëtuar nga lodhja fizike dhe dështimi rrugëve të Shqipërisë, ku pretendon të organizojë një “revolucion” që nuk po marshon askund.

Për këtë, duhet t’i jetë mirënjohës SPAK-ut që nuk e çoi çështjen me të drejtë në Parlament dhe i dha atij shkas të shtyjë një vit si viktimë. Po ta kishte çuar në Kuvend, njësoj do të ishte vendimi, por ky nuk do të kishte arsye të vetviktimizohej.

Tani ka rastin që të gënjejë përsëri demokratët, derisa çështja të shkojë në Strasburg. Ndoshta aty ka fat, sepse me atë gjykatën në Paris nuk i eci.