Nga Mentor Kikia
Në çdo 8 Mars zhvillohen dy lloje aktivitetesh. Njëri është ai qe gratë vetëorganizojnë, duke u bashkuar në dreka e festa dëfryese. Dhe tjetri është ai që organizojnë institucionet, kryesisht me gra nëpunëse, që shkojnë me ose pa dëshirë aty. Ka dhe tek-tuk ndonjë tryezë organizatash. Sivjet, i vetmi tubim që u bë kishte si kërkesë rritjen e numrit të grave deputete apo në politikë. Kjo, sepse për të treguar civilizimin e shoqërisë, gjithmonë i jemi referuar faktit se sa gra zgjidhen deputete apo ministre. Por a është ky tregues i civilizimit? Padyshim që është, por nuk është më i rëndësishmi.
Sepse kam parë disa gra që kanë hyrë në politikë, por janë sjellë aty më keq sesa burrat e këqinj e janë korruptuar po aq shumë. Mbi të gjitha, civilizimi nuk tregohet se sa gra burrash të pasur ka në parlament, apo sa vajza baballarësh të pasur ka në politikë dhe administratë, që ua hapin rrugën e karrierës me para.
Mania për të kërkuar dhe identifikuar të drejtën e grave vetëm me të drejtën apo barazinë gjinore në politikë, e dëmton këtë kauzë. Se sa të lira janë gratë, duhet ta shikojmë tek ato që ende trajtohen si kafshë pune në zonat rurale, që shfrytëzohen e dhunohen po njësoj si kafshët.
Sa të lira janë vajzat për të fituar një vend pune, në administratë dhe kompani private, ku si shpesh kushti i parë që u duhet të plotësojnë është ti dorëzohen seksualisht shefit. Sa të lira janë vajzat në jetën e tyre, pasi pas ’90-ës po fejohen e martohen sërish nga 14-18 vjece. Sa të lira janë gratë, duhet ta shikojmë tek shfrytëzimi që u bëhet nëpër fasoneri, ku punojnë nga 12 orë në ditë me 200 dollarë në muaj dhe nuk ngrejnë kokën, pasi hidhen në rrugë brenda ditës. Në këto kushte, jo 30 % por edhe 100% gra të ketë kuvendi, ne sërish do të jemi një shoqëri e dhunshme.
