Nga Skënder Minxhozi/
Ndër shumë e shumë akuza, baltë dhe mallkime, këto orë Edi Rama po sulmohet në rrjet dhe media edhe për vizitën e shumëpërvuajtur e të shumëpritur të Sali Berishës në Amerikë. Ti që thoje që doktori nuk e kalon dot oqeanin, a s’na thua tani sesi ka mundësi që e kaloi?! Ky është refreni që gjen sot në mediat dhe rrjetin social pranë PD. A thua se Ramës nuk i mjaftojnë sulmet e kritikat nga 100 anë, tani i duhet të japë shpjegime edhe rreth një vendimi selektiv të administratës amerikane (që ka kushtuar jo pak po nja 6 milion dollarë lobime) për t’i dhënë mundësi hyrjeje në SHBA kreut të opozitës. Ndërkohë që nuk ka ende një deklaratë zyrtare nga administrata amerikane për heqjen e statusit non grata për Berishën dhe as për familjarët e tij që ndodhen nën të njëjtin ndëshkim disavjeçar nën akuza korrupsioni dhe minimi të demokracisë.
Pelegrinazhi i Sali Berishës në Amerikë është një ngjarje shpaguese dhe çliruese për individin Berisha. Pasi ka vuajtur pesë vjet nën goditjen amerikane, ai ka të drejtë të ndjehet sot sikur ka hequr nga shpina një barrë të rëndë. Është e kotë të abuzohet apo ironizohet me këtë aspekt personal e njerëzor të kësaj historie. Udhëtimi në SHBA është fundi i pjesshëm dhe i palumtur i një dënimi të rëndë dhe të merituar nga demokracia më e madhe e botës mbi një politikan që ka shkaktuar shuma pasoja e drama në vendin e tij në 35 vite karrierë.
Është me vend ndërkaq që kjo fitore e vogël personale e Doktorit të vendoset në një kontekst të drejtë dhe objektiv krize e depresioni ku ndodhet sot partia që Berisha drejton. Sepse këto orë po asistojmë në një parodi gazmore dhe në kufinjtë e qesharakes, plot egzaltim dhe sfidë nga ana e përkrahësve të Doktorit, të cilët po mundohen ta paketojnë udhëtimin amerikan të ish-kryeministrit si një moment kthese që s’dihet mirë se çfarë surprizash do të prodhojë gjatë rrugës për vetë Berishën dhe të gjithë politikën shqiptare.
Asgjë e tillë nuk do të ndodhë. Jemi thjesht në prezencën e një drame personale të një politikani afatgjatë e përtej çdo “afati skadence”, që me degëzimin e lumtur të vizitës në SHBA po na shitet sot si një histori suksesi që influencon mbarë politikën shqiptare. Asgjë më false nuk ka sesa ta shesësh këtë që po i ndodh Berishës, si një fabul që mund të ndryshojë diçka në zhvillimet që po kalon Shqipëria e sotme. Ata që thonë të kundërtën ose nuk po tregohen të sinqertë, ose duhet të ndërrojnë mjekim. Kënga e fundit e mjelmës mbetet e tillë në mënyrë të pakthyeshme dhe është abuzive ta shesësh si një histori të ngjashme “me marsin 1991”! Ka rrjedhur shumë ujë nën ura që nga ajo kohë!
Treni i fundit për Doktorin në skenën e politikës së madhe shqiptare ka kaluar qyshse e mori PD në vitin 2021 me 580 mijë vota nga Lulzim Basha dhe e katandisi në 400 mijë të tilla katër vite më vonë. Vizita në SHBA ka kohë që e ka humbur sharmin dhe misterin për sa kohë që vitet kanë bjerrur besimin tek rikthimi i Doktorit dhe protesta e flamengove ka ribërë në tre muaj raportet e forcës brenda opozitës, duke e gërryer të gjithë bazën e elektoratit të Partisë Demokratike dhe partive të tjera tradicionale dhe duke e tretur në ujë mbështetjen e tyre popullore. Është pak por e sigurt që nëse votohet nesër për pushtetin qëndror, PD dhe aleatët e saj historikë do të dilnin me një grusht mizash në zgjedhje. Shumë më poshtë se 500 mijë votat e vitit të shkuar.
Në këtë kontekst krize të thellë egzistenciale të opozitës, një kapërcim oqeani nga ana e kryetarit të partisë nuk ka asnjë shans të provokojë ndonjë spostim çfarëdo nga trajektorja rënëse ku PD ndodhet prej vitesh. Sepse shkaku themelor i kësaj krize nuk ka qenë statusi non grata i Berishës, por vetë nisma antihistorike e tij për t’u rikthyer me çdo kusht në majë të partisë duke e marrë peng atë dhe të ardhmen e saj.
Është qesharake të sajohet një fabul suksesi mbi një udhëtim të vonuar me vite dhe në një situatë si kjo që po kalon sot opozita e vjetër, me flamengot rrugëve, me një bazë votuesish që sot është më e tkurrur se kurrë më parë dhe me të tre liderët kryesorë të PD, PL e PR në procese gjyqësore nën akuza korrupsioni e shpërdorimi. Treni i opozitës ka shkuar shumë përtej stacionit të fundit, sa nuk ka udhëtim në Amerikë a Evropë që ta kthejë më pas. Pelegrinazhi amerikan i Sali Berishës i shërben tashmë vetëm Sali Berishës.
