Nga Enxhi Hoxha
Një karosel grotesk me afishim dështimin e paekuilibruar nga propaganda memetike “ne vijojmë luftën” ngulmoi të mos ndalet në paepurinë e rrebeshit individual që rrëmbeu si peng represiv demokracinë kombëtare. Një biçim finish-i i refuzuar marrëzisht në trajektoren e tentativave don-kishoteske për të zbrapsur deklamacionin e kapitullimit politik nga Basha&Co, katandisi në derexhen e pashoq, lokomotivën e opozitarizmit shqiptar. Avullimi i zbehtë veshur me turp partiak i grupimit “Basha” u noterizua mbrëmjen e djeshme, kur lypset nën vendimin e togave të zeza, adresimi i vulës e selisë në direksionin e “Grupit të Rithemelimit”. Fermentimi i shkretimit të aksionit “Basha”, e legjitimoi atë si dirigjent i tingujve të vajtimit politik!
Pakkush do të besonte se metastaza e turit të orkestruar nga Berisha s’do të përligjej thjesht si alternativë në sitën e 6 Marsit, por do të afirmohej nën tagrin e shumicës së pakontestueshme që vlon mbi fragmentarizimin e paprecedentë të demokratëve. Devijimi nga konjuktura e së mendueshmes në kutitë e votëbesimit lokal, risolli në skenën e lidershipit të së djathtës, fuqiplotë Sali Berishën. Një strateg i kahershëm i teatrit atdhetar, që as inskenimi i definimit rrufe i përtej oqeanit nuk e asgjesoi politikisht, u rikthye në seli me krenari të sfumuar, por të mjaftueshme për t’i bërë karshillëk Gazmend Bardhit e Enkelejd Alibeajt. Dy ish-navigatorë të shtabit “Basha”, të shkarkuar sipas statutit Berishian të 11 Dhjetorit, që pasi reflektuan aleancën e kuvenduar fajësisht me Bashën, varen në degën e të vetmit filiz argumentativ që e mban Berishën larg PD-së, vendimit “Non-Grata”. Të instruktuar nga një matematicien i pakoaliduar si Basha, dy funksionarët e lartë s’mund të kalkulojnë lëvizjet diabolike të Berishës për spastrimin e etnicitetit “Basha”. Uria e furishme për lidership, logo e seli në prag të 80-ave, qartësisht nuk bëhet në emër të vetëflijimit për çlirimin e partisë, por për të pamundësuar prangat mbi duar.
Paçka se skaleta e aksiomave eksplicite të Berishës s’duhet të përligjet, sot askush s’mund t’i mbyllë derën e partisë. Çertifikimi i shifrave të 6 Marsit, ndonëse në kah të kundërt me këshillat obliguese të Amerikës, i veshi blindat mbi supe Bashës e parimisht dekoroi kupolën e Berishës si prijëse të demokratëve. Filozofia e një të padëshiruari nga “Departamenti i Shtetit”, operon si gangrenë antiperëndimore në aktualen e së djathtës, me premisë se ky transaksion nuk i shërben së ardhmes. Të mbijetuarit e stuhisë represive “Basha”, s’mundet asesi t’i kerkojnë Berishës përjashtimin nga gara për kreun e PD-së, me çdo mëkat mbi zymtësinë e së shkuarës mbartur në ndergjegjen e puhizuar, zgjedhjet dhe verdikti gjyqësor ia japin këtë të drejtë. Ky klan i vogël me tabel nderi Tabakun, Dumën, Salianjin e Alibeajn, është edhe më i papajtueshëm në optikën e demokratëve se anëtarët e “Rithemelimit”. Vendimi i një lideri të kalibrit të lartë, i cili ka jetuar mes privilegjesh politike të çdo posti, duhej të vetënoterizonte tërheqjen dhe hapjen e partisë për prurjet e reja që do të stabilizonin linjat diplomatike me partnerët strategjik. Ky akt kërkon autokritikë politike e reflektim moral të gjerë, veti që Berisha ka dëshmuar se nuk i gëzon, përkundrazi në emër të vetes ai bën kurban çdo obstruksion interferues.
Kjo re e zezë mbi strehën e demokratëve, kërkon filiza të rinj, spostim të çdo aktori politik të së shkuarës, hapësirën e nevojshme për kapilarizimin e rrezeve pro-perëndimore të frymës që refuzon reminishencat e së shkuarës! Tutela e totalitarizmit autoritar duhet të fshihet nga leximi i së tashmes, sepse akciza “Berisha” është barrë e ushqimit progresiv politik të demokratëve. Një formatim i ri lypset të çlirojë pengun…
