Nga Skënder Minxhozi/
Këto ditë ka një situatë surreale në Partinë Demokratike. Futja e beftë në skenë e protestave ditore kundër Sazan-Zvërnecit (kupto qeverisë), ka krijuar në PD gjendje shumëplanëshe, një lojë pasqyrash ku është e vështirë të shohësh dhe kuptosh një linjë zyrtare, një qëndrim të qartë dhe pa ekuivoke ndaj asaj që po ndodh këto orë në Tiranë.
Në harkun e dy javëve lidershipi demokrat e ka parë veten të shajë e përçmojë fillimisht protestuesit, të distancohet nga protesta si shkelje syri ndaj çiftit Kushner-Trump, e më pas ta përkrahë protestën në parim por të vijojë të përkrahë edhe projektin Sazan-Zvërnec “me kusht që të respektohen standartet mjedisore”. Më pas është parë sesi Berisha ka anuar thuajse i gjithi në favor të sheshit që kërkon kokën e Ramës dhe e ka harruar tashmë projektin bashkë me flamengot.
Të enjten në Kuvend opozita hipi e gjitha në karron e protestës. Identifikoi axhendën e vet me atë të protestuesve dhe tentoi të kushtëzojë punën e parlamentit duke diskutuar vetëm kërkesat e tyre. Me fjalë të tjera opozita dha mesazhin se jo axhenda e saj politike, natyrisht jo ajo e qeverisë, por axhenda e një proteste që kërkon kokën e kreut të opozitës nga mëngjesi në darkë vonë, duhet të jetë e vetmja lëndë me të cilën duhet të merren 140 deputetët e Kuvendit të Shqipërisë.
Kjo hare naive dhe kjo lehtësi befasuese me të cilën opozita zyrtare e vendit e hoqi mënjanë veten nga përfaqësimi i gjysëm milion shqiptarëve që e kanë votuar nuk është diçka e re dhe as befasuese. Prej ditësh, qëkurse në bulevard është derdhur turma e “flamengove”, me një gëzim e dëshirë që tejkalon ku e ku seancat e foltoreve apo edhe protestat kombëtare, deputetët e PD i sheh të postojnë foto, komente e qëndrime nga një protestë që nuk është e tyre.
Pjesa më e madhe e zyrtarëve demokratë i bashkohen çdo ditë nëpër cepa protestës krejt të shpërfillur se pas shpinës së tyre turma bërtet papushim “Berisha në burg” dhe ata vetë rrethohen kudo nga parulla që tallen me shefin e partisë që ju ka dhënë mandatin dhe rrogën.
Opozita e sotme i është dhënë e tëra tundimit dhe eksitimit kolektiv të protestës. Pa qenë vetë në gjendje që të prodhojë një tillë në një dekadë e gjysëm, PD mendon se çdo kauzë është e mirë për të luftuar Edi Ramën. Armiku i armikut tim është miku thotë proverbi.
Por ka një problem në rastin konkret: protesta është kundër Ramës, po aq sa refuzon dhe kërkon të rrëzojë edhe Berishën. Protesta nuk ka lidhje me ndonjë palë, të paktën së jashtmi dhe me aq sa deklamohet në podiumin e saj të improvizuar. Ajo predikon rënien e sistemit politik, ku PD është njëra nga dy shtyllat 35 vjeçare të themelit. Të brohorasësh pro kërkesave të protestuesve do të thotë të sharrosh degën ku je ulur. Asgjë më tepër se kaq.
Nëse kjo protestë kërkon t’i japë fund sundimit të PS-PD në jetën politike shqiptare, ajo e ka arritur tashmë njërin nga këto objektiva. Atë që lidhet me fushën e lojës së PD, të cilën de facto e ka pushtuar të tërën. S’ka më Foltore, s’ka më protesta kombëtare, as konferenca shtypi ditore të Berishës. Nuk ka më kundërvënie pozitë-opozitë siç jemi mësuar ta shohim historikisht. Zëri i partisë zyrtare të opozitës është mbytur nga oshëtima e protestës. Mikrofoni historik i opozitës është spostuar dhunshëm në bulevard tek protesta e përditshme, e cila megjithëse s’ka ende një fytyrë dhe një emër, që tani ka lënë pa punë një lidership të tërë partiak. Përfshirë partiçkat e vogla të cilat përpiqen të marrin paksa nga zulma që ka nxitur protesta duke pretenduar të jenë aksionere të saj periferike.
Opozita shqiptare është viktima e parë e protestës. Tashmë lufta politike nuk bëhet më në raport me qëndrimet, interesat dhe kërkesat e Sali Berishës, Ilir Metës, Fatmir Mediut dhe as ato të Agron Shehajt (i cili deklaronte sot se zgjedhjet do bëhen me Ramën në krye të qeverisë), Adriatik Lapajt dhe Arlind Qorit. Ajo bëhet edhe në raport me qëndrimet kaotike dhe rrëmujën e protestës që nuk ka as kokë, as lidership dhe as program.
Kërkesa e demokratëve në parlament për t’u identifikuar me axhendën e protestës dëshmon së praktikisht partia më e madhe e opozitës jo vetëm e ushqen me pjesëmarrje, reklamë dhe tifozë protestën, por ka kapitulluar përballë kalendarit të saj politik. Zelli me të cilin opozita zyrtare po e përkrah protestën, e cila kërkon fundin edhe të kësaj opozite, është një akt vetëvrasjeje kolektive që do të ketë pasoja të rënda në të ardhmen për vetë PD dhe kryetarin e saj. Është prova materiale e dobësisë ekstreme dhe e agonisë terminale ku gjendet kjo parti në këtë moment delikat politik. Një parti që kur s’ka më ide dhe motive për të ecur përpara shkon e rekrutohet kolektivisht në një lëvizje revolte të cilën e ka realisht kundërshtare, është një parti që në fakt ka pushuar së funksionuari si e tillë.
